تریفنیلکلرواتیلن (TPCE) با نامهای تجاری ژینوسون و استروژیل، یک استروژن غیراستروئیدی مصنوعی از گروه تریفنیلاتیلن است. این ماده در دهه ۱۹۴۰ برای درمان علائمی مانند یائسگی، آتروفی واژن و جلوگیری از شیردهی استفاده میشد.
اثرات استروجنی تریفنیلاتیلن، ترکیب اصلی TPCE، در سال ۱۹۳۷ کشف شد. TPCE در سال ۱۹۳۸ معرفی شد و مشخص شد که ۲۰ تا ۱۰۰ برابر قویتر از تریفنیلاتیلن است. این افزایش اثر به دلیل وجود هالژن در ساختار مولکولی آن است.
در سال ۱۹۴۴، سر الکساندر هادو از TPCE برای درمان سرطان پستان استفاده کرد و نتایج قابل توجهی حاصل شد. این مطالعه به عنوان نخستین مورد استفاده از دوز بالای استروژن در درمان سرطان پستان شناخته میشود.
کلروتریانیزن، یکی از مشتقات TPCE، با افزودن گروههای متوکسی به حلقههای فنیل، اثرات قویتری دارد. بروپارستول نیز یک مودولاتور انتخابی گیرنده استروژن (SERM) است که از TPCE مشتق شده است.