مرکز طبیعت تری هیل یک سازمان غیرانتفاعی با کد مالیاتی ۵۰۱(c)(3) و یک ذخیرهگاه حیاتوحش در جکسونویل، فلوریدا است. این مرکز با هدف فراهم کردن تجربهای آموزشی برای بازدیدکنندگان راهاندازی شد تا مردم بتوانند ارزش محیطزیست جکسونویل را بهتر درک کنند و با طبیعت شهری نزدیکتر شوند.
این زمین برای حفاظت از یک پهنه حیاتوحش شهری و گونههای حساس گیاهی و جانوری در برابر توسعههای پیرامونی خریداری شد. پارک شهری تری هیل در سال ۱۹۷۱ گشایش یافت و از آن زمان به یکی از نمونههای مهم حفاظت از طبیعت درون شهر تبدیل شده است. سازمان تری هیل همچنین در تلاشهایی برای حفظ زمینهای دیگر و ایجاد پارکهای تازه در جکسونویل مشارکت داشته است.
ملک و زمین
قطعه اولیه
ملک اولیه مرکز حدود ۱۶ هکتار بود و به چند قطعه تقسیم شده بود. در سال ۱۹۷۵، ایالت فلوریدا بیشتر این زمین را خرید و مالکیت آن به هیئت امنا یا نمایندگان صندوق امانی بهبودهای داخلی فلوریدا، موسوم به TIITF، واگذار شد. این هیئت از فرماندار فلوریدا و اعضای کابینه ایالتی شامل مدیر مالی، دادستان کل و کمیسر کشاورزی و خدمات مصرفکننده تشکیل میشود.
۴ هکتار زمین بیشتر
در سال ۱۹۹۸، شهر جکسونویل با حمایت مالی فلوریدا کامیونیتیز تراست حدود ۴ هکتار زمین دیگر خریداری کرد. این زمین پیشتر محل اصطبلهای لوناستار بود.
مراحل توسعه
توسعه ملک در سه فاز برنامهریزی شد. فاز نخست از سال ۲۰۰۲ با پاکسازی نخالهها، حصارکشی، ارزیابی محیطزیستی و تهیه طرح توسعه آغاز شد. در سال ۲۰۰۴، شهر جکسونویل بودجه تکمیل این فاز را اختصاص داد. همچنین کمکهزینهای از برنامه کمک به توسعه امکانات تفریحی فلوریدا، یا FRDAP، برای ساخت آمفیتئاتر، فضای سبز، پارکینگ و مسیرهای تازه همراه با ایستگاههای آموزشی دریافت شد.
کارهای بهسازی از سال ۲۰۰۶ با ساخت سقف آمفیتئاتر، سرویسهای بهداشتی و فضاهای انبار آغاز شد و بهتدریج امکانات آموزشی و رفاهی پارک را گسترش داد.
تاریخچه
زمینی که امروز با نام تری هیل شناخته میشود، در اوایل سال ۱۹۷۰ از سوی مالکان خصوصی برای فروش گذاشته شد. در همان تابستان، ساکنان محله آرلینگتون از کلیساها و سازمانهای مدنی، انجمن حفاظت تری هیل یا PATH را تشکیل دادند و مذاکره برای خرید حدود ۸٫۵ هکتار زمین را آغاز کردند.
در مه ۱۹۷۱، PATH توانست ۱۰ هزار دلار جمعآوری کند تا اجارهای با حق خرید قطعه زمین به مبلغ ۲۳۰ هزار دلار را تضمین کند. در همان سال، شهر جکسونویل تأمین بخشی از هزینههای عملیاتی تری هیل را آغاز کرد.
در سال ۱۹۷۴، قراردادی میان تری هیل و هیئت آموزش شهرستان دووال امضا شد. بر اساس این قرارداد، تری هیل آموزش علوم را برای دانشآموزان دبستانی، آموزش معلمان و تهیه محتوای برنامه درسی علوم را بر عهده گرفت. نمایندگان مردم در جکسونویل ردیف بودجهای در سطح ایالت ایجاد کردند و ۴۴۵ هزار دلار از بودجه ایالتی برای این هدف اختصاص یافت. فرماندار روبین اسکیو چک مربوط را شخصاً به PATH تحویل داد و در دسامبر همان سال، اداره منابع طبیعی فلوریدا بودجه خرید نخستین ۸٫۹ هکتار زمین را فراهم کرد.
آن مریان در ژوئن ۱۹۷۵ به عنوان نخستین مدیر تری هیل استخدام شد. در مه ۱۹۷۶، پاویون و سرویسهای بهداشتی با معماری الهامگرفته از غرفههای سنتی تکمیل و افتتاح شدند. در نوامبر ۱۹۷۷ نیز یک گاراژ قدیمی در محوطه مرکز به آزمایشگاه زیستشناسی تبدیل شد.
مرکز محیطزیست تری هیل در ژوئن ۱۹۸۵ افتتاح شد. اردوهای روزانه علوم طبیعی نیز برای نخستین بار در تابستان ۱۹۸۶ برگزار شدند. در سال ۱۹۸۷، لوسیل هاینه، که با نام خانوادگی کورتسه نیز شناخته میشد و چهرهای شناختهشده در جامعه محلی بود، نخستین مدیر اجرایی حقوقبگیر تری هیل شد؛ سمتی که بیشتر برای مدیریت افزایش کمکهزینهها، قراردادهای خدماتی و برنامههای مرکز ایجاد شده بود.
در سال ۱۹۹۰، تری هیل حدود ۶۵ هکتار زمین در غرب جکسونویل را از محل وصیت مارتین ای. استاین دریافت کرد. در سال ۲۰۰۰، ۴ هکتار از این زمین اهدایی برای ایجاد پارک مکگیرتس کریک به شهر واگذار شد؛ پارکی که بعدها به پارک لو برنتلی تغییر نام داد. در سال ۲۰۰۴ نیز باقیمانده ملک استاین برای ایجاد پارک منطقهای تیلی فاولر به شهر جکسونویل اهدا شد.
بنیاد جامعه جکسونویل در سال ۲۰۰۲ صندوق وقفی برای تری هیل ایجاد کرد. همان سال وبسایت www.treehill.org راهاندازی شد و جشنواره سالانه پروانهها از آن زمان هر بهار برگزار شده است.
در سال ۲۰۰۷، خانه پروانه فلایت آو فنسی و یک آمفیتئاتر ۳۰۰ صندلی با صحنه سرپوشیده ۳۴۴ مترمربعی ساخته شد. سال بعد، سازمان تری هیل ۱۵۰ هزار دلار برای حق نامگذاری پنجساله آمفیتئاتر دریافت کرد و این بنا به نام آمفیتئاتر جوزف ای. استراسر نامگذاری شد.
در سال ۲۰۰۹، نمایش جانوران زندهای مانند لاکپشتهای گوفر، صاریغها، بزها، مرغها، ماهیها و مارها به برنامههای مرکز اضافه شد. در همان نزدیکی، باغگیاهشناسی و باغهای جکسونویل شکل گرفت و ساختار کاری آن شبیه تری هیل طراحی شد.
ویژگیهای پارک
کریک استرابری، شاخه رد بی و کریک هاولند در امتداد پارک جریان دارند. این مسیرهای آبی باعث شدهاند تری هیل سه اکوسیستم متفاوت و سه مسیر پیادهروی جذاب داشته باشد. هر سال حدود ۲۵ هزار نفر از این مرکز طبیعت بازدید میکنند.
تپه تری هیل در واقع دومین نقطه مرتفع شهرستان دووال است؛ ارتفاع آن حدود ۱۱ متر از سطح دریا بیشتر است و یک درخت بلوط ۳۰۰ساله در محوطه آن دیده میشود.
- آشنایی با جانوران: این برنامه به بازدیدکنندگان فرصت میدهد جانوران بومی را از نزدیک ببینند و حتی برخی از آنها را لمس کنند. جانوران زنده مرکز شامل مارها، لاکپشتها، ماهیها، آلیگاتورها، مارمولکها، قورباغهها، آرمادیلوها، بزها، مرغها، جغد، اپاسوم، سنجابها و راکونها هستند.
- تور هدایتشده مسیرها: این تورها را طبیعتشناسان آشنا با برنامه استاد طبیعت فلوریدا رهبری میکنند. راهنماها جانوران، زیستگاهها و سازوکارهای زنده ماندن گونهها را برای بازدیدکنندگان توضیح میدهند.
- باغ پروانه و مرغ مگسخوار: این باغ فصلی است و گلهای خوشرنگ و معطر آن مرغ مگسخوار گلوسفید را جذب میکند. پناهگاه پروانهها میزبان جشنواره سالانه پروانههاست؛ رویدادی که در آن هزار پروانه از ۱۵ گونه بومی فلوریدا رها میشود و تعداد بازدیدکنندگان آن معمولاً از ۵ هزار نفر بیشتر است.
- بخش کمپوست: این بخش فرایند تولید کمپوست و فایدههای استفاده از آن را توضیح میدهد و بهصورت عملی نشان میدهد.
- مجموعه لاکپشتهای گوفر: این لاکپشتها در بخش حصارکشیشدهای نزدیک ساختمان اداری زندگی میکنند. لاکپشت گوفر در فلوریدا گونهای در معرض تهدید است و قانون ایالتی از آن حفاظت میکند.
مرکز طبیعت لورتو
در سال ۱۹۴۶، هوراس آرنولد حدود ۴٫۵ هکتار زمین توسعهنیافته در محله مندارین را به هیئت آموزش شهرستان دووال اهدا کرد تا برای نسلهای آینده حفظ شود. این زمین که پشت دبستان لورتو قرار داشت، تا سال ۱۹۹۰ دستنخورده باقی ماند؛ اما در آن سال توسعهدهندهای پیشنهاد خرید آن را مطرح کرد.
وقتی هیئت آموزش اعلام کرد خرید زمین را بررسی میکند، خانواده آرنولد و ساکنان منطقه به شدت اعتراض کردند. باشگاه جامعه مندارین کمپینی سازمان داد، طوماری برای جلوگیری از فروش زمین جمعآوری کرد و خواستار ایجاد یک کلاس درس طبیعت شد. هاوارد لندرز و تام اتکینز، مدیران شرکت لندرز-اتکینز پلنرز، پذیرفتند طرح جامع پروژه را بهصورت رایگان تهیه کنند. کویینتون وایت، زیستشناس دریایی دانشگاه جکسونویل، نیز مطالعه زیستی زمین را انجام داد. مدیران باتجربه مرکز طبیعت تری هیل نیز پذیرفتند توسعه و بهرهبرداری از این سایت خواهر را بر عهده بگیرند. در نهایت، مقامهای منتخب قانع شدند به فروش زمین رأی ندهند.
هیئت آموزش زمین را به شهر اجاره داد و شهر آن را به شرکت مرکز طبیعت تری هیل واگذار کرد. هاوارد لندرز درباره طراحی مسیر گفت:
تنها راه ورود به زمین از میان ملک مدرسه بود. جوی آب و تالاب تا لبه زمین مدرسه پیش آمده بودند و ما ناچار بودیم از جوی عبور کنیم. باریکترین نقطه را برای گذر انتخاب کردیم؛ جایی که به درختان مهم آسیب نرسد.
مراسم کلنگزنی نمادین در سال ۱۹۹۳ برگزار شد، اما اخذ مجوزها بیش از دو سال طول کشید. ساختوساز سرانجام در اوایل سال ۱۹۹۶ آغاز شد. مسیر در ۶ ژوئن گشوده شد و در ۳ ژوئیه افتتاح رسمی آن برگزار شد. یک پل چوبی حدود ۷۶ متری از مرداب و کریک اولدفیلد عبور میکند و پس از آن یک مسیر آسفالتی دور تا دور ملک میچرخد.
این ذخیرهگاه در آغاز فقط برای دانشآموزان دبستان لورتو باز بود، اما با گذشت سالها بازدیدهای گروهی از مدارس دیگر نیز افزایش یافت. در ۱۳ اکتبر ۱۹۹۷، مرکز طبیعت تری هیل و شرکت لندرز-اتکینز پلنرز برای کارشان روی مرکز طبیعت لورتو، جایزه توسعه عمومی برجسته سال ۱۹۹۷ را از انجمن برنامهریزی و منطقهبندی فلوریدا دریافت کردند. این جایزه هر سال فقط به پنج پروژه فلوریدایی اهدا میشود.
ائتلاف هنرمندان
در تابستان سال ۲۰۰۹، گروهی ۳۰ نفره از هنرمندان، شامل نقاشان، نویسندگان و موسیقیدانان، گرد هم آمدند تا با اهدافی مانند افزایش آگاهی محیطزیستی، معرفی بیشتر مرکز طبیعت تری هیل، نمایش آثارشان در این مرکز و کمک به جمعآوری کمکهای مالی فعالیت کنند.
همه آثار اعضای این گروه از نگاهی احترامآمیز به طبیعت الهام گرفته بود. جوآنل مولرین، هنرمند مقیم مرکز، در طراحی این برنامه تازه نقش داشت. انتظار میرفت این برنامه با دریافت ۲۵٪ کارمزد از فروش آثار اعضا که در مرکز نمایش داده میشد، درآمدی برای تری هیل ایجاد کند. در کنار برنامه هنری، مرکز برگزاری کنسرت در آمفیتئاتر را نیز آغاز کرد.
همچنین بخوانید
- فهرست باغهای گیاهشناسی ایالات متحده
پیوند رسمی
وبسایت رسمی مرکز طبیعت تری هیل