حملونقل جادهای
جادههای حلقهای (کمربندی)
شهر کلن یکی از جامعترین سامانههای جاده حلقهای شهری را در اختیار دارد. طراحی این کمربندیها اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم آغاز شد و تا امروز نیز تکمیل و گسترش مییابد. توسعه این جادهها حاصل تلاش معماران و طراحان شهری برجستهای چون کارل هنریچی، یوزف اشتوبن و فریتس شوماخر و همچنین شهرداران پیشین کلن، هرمان هاینریش بکر و کنراد آدناور است. این حلقهها شامل کولن رینگ، اینره کانالاشتراسه، کولن بلت، میلیتاررینگاشتراسه و کولن بلتوی میشوند.
جادههای شریانی
تمامی جادههای شریانی شرق رودخانه راین در منطقه دوتس (Deutz) آغاز میشوند. این جادهها شامل فلتسیشر، برگیشر و کلیویشر رینگ (که به دوسلدورفر اشتراسه امتداد مییابد)، اشتادتاتوبان (متصل به اتوبان BAB 4) و دوتس-کالکر-اشتراسه (منتهی به کالکر هاوپتاشتراسه و اولپنر اشتراسه) هستند.
جادههای شریانی غرب راین عمدتاً از حلقه داخلی کلن سرچشمه میگیرند. این مسیرها بونر اشتراسه (امتداد یافته به BAB 555)، فورگبیرگاشتراسه، لوکزامبورگر اشتراسه، دورنر اشتراسه، آخنر اشتراسه، فلنورر اشتراسه و نویسر اشتراسه (متصل به نویسر لانتاشتراسه) را در بر میگیرند.
اتوبانها
ساخت اتوبان از دهه ۱۹۲۰ میلادی و با رهبری شهردار وقت، کنراد آدناور، به مسئلهای مهم در کلن تبدیل شد. نخستین اتوبان با دسترسی محدود آلمان در سال ۱۹۳۲ بین کلن و بن افتتاح شد که امروزه A 555 نام دارد. در سال ۱۹۶۵، کلن به نخستین شهر آلمانی تبدیل شد که بهطور کامل توسط یک کمربندی اتوبان احاطه شده بود. اندکی پس از جنگ جهانی دوم، طرحهای بازسازی توسط رودولف شوارتس و دیگران، احداث یک اتوبان دورزدن مرکز شهر (اشتادتاتوبان) را بهعنوان هسته اصلی بازسازی پیشنهاد داد. اما به دلیل مخالفت گروههای زیستمحیطی، این طرحها تنها بخشی اجرا شدند. بخش تکمیلشده، جاده فدرال B 55a نام گرفت که از پل باغوحش (Zoobrücke) آغاز شده و در تقاطع کلن شرق به اتوبانهای A 4 و A 3 متصل میشود. با این حال، اهالی محلی همچنان آن را اشتادتاتوبان مینامند.
از سوی دیگر، پروژهای که پیش از جنگ توسط طراح و معمار فریتس شوماخر در دهه ۱۹۲۰ پیشبینی شده بود، موفقیت بیشتری داشت. اتوبان شمال-جنوب (Nord-Süd-Fahrt)، یک بزرگراه چهار تا شش خطی در مرکز شهر، در سال ۱۹۷۲ تکمیل شد.
در سال ۲۰۰۵، نخستین بخش اتوبان A 3 بین تقاطعهای کلن شرق و هویمار (که بخشی از کمربندی شرقی را تشکیل میدهد) به ۸ خط عرضه شد. عملیات گسترش بخشهای باقیمانده A 3 بین کلن شرق و لورکوزن همچنان ادامه دارد. همزمان و در راستای تعویض پل راین در لورکوزن، اداره راههای ایالتی طرح گسترش بخشهای مجاور کمربندی کلن به ۱۰ و حتی ۱۲ خط (در بخش کوچکی جنوب لورکوزن) را ترجیح میدهد.
حملونقل ریلی
حملونقل همگانی
کلن از خدمات راهآهن دویچه بان بهرهمند میشود؛ قطارهای اینترسیتی و آیسیئی در ایستگاههای مرکزی کلن (Köln Hauptbahnhof)، کلن مسه/دوتس و فرودگاه کلن/بن توقف میکنند. نخستین خط راهآهن در سال ۱۸۳۹ توسط شرکت منحلشده راهآهن راینیش افتتاح شد؛ این خط از کلن آغاز شده و پس از عبور از آخن به بلژیک میرسد که امروزه به خط پرسرعت کلن-آخن معروف است. ایستگاه مرکزی در سال ۱۸۵۹ برای اتصال خطوط پنج شرکت مختلف راهآهن ساخته شد؛ شرکتهایی که پیشتر عمدتاً ایستگاههای مجزایی داشتند.
کلن همچنین دارای قطارهای تالیس است که اتصال این شهر به پایتختهای اروپایی نظیر آمستردام، بروکسل و پاریس را تسهیل میکند.
متروی سبک و حملونقل سریع
سامانه اشتادتبان کلن (Stadtbahn) شبکه گستردهای از متروی سبک و حملونقل سریع (که بخشی از آن زیرزمینی است) را اداره میکند و به کلن و شهرهای همجوار خدماترسانی دارد. نام این سامان از واژه آلمانی متروی سبک (Stadtbahn) گرفته شده است. بهرهبرداری از آن بر عهده شرکت حملونقل کلن (KVB) است و بخشی از اتحادیه حملونقل راین-زیگ محسوب میشود. این شبکه ۱۹۲ کیلومتر طول دارد و شامل ۱۱ خط است. دو خط ۱۶ و ۱۸، این سامانه را به شبکه حملونقل شهر بن متصل میکنند. اشتادتبان کلن یک سیستم متروی واقعی نیست؛ با وجود اینکه بخش عمدهای از آن، بهویژه در مرکز شهر، زیرزمینی است، در واقع یک سامانه تراموی سریع محسوب میشود که هر خط آن حداقل از یک خیابان در سطح زمین بدون حق تقدم مطلق عبور میکند.
تاریخچه اشتادتبان کلن به سال ۱۸۷۷ بازمیگردد؛ زمانی که نخستین خط تراموی اسبی افتتاح شد. نخستین بخش مسیر زیرزمینی نیز در سال ۱۹۶۸ تکمیل گردید. ساختوساز زیرزمینی در منطقه مرکزی کلن اغلب با چالش مواجه است؛ زیرا کلن یکی از قدیمیترین شهرهای آلمان است و باستانشناسان از نظر قانونی حق دارند پیش از ورود ماشینآلات سنگین، در تمامی زمینهای ساختوساز آینده در محدوده شهر قرون وسطی حفاری کنند. میانگین سرعت حرکت قطارها در حال حاضر ۲۶.۶ کیلومتر بر ساعت است.
قطار حومهای راین-رور (S-Bahn) دارای ۵ خط است که از کلن عبور میکنند. خطوط S13 و S19 بهصورت شبانهروزی بین ایستگاه مرکزی کلن و فرودگاه کلن/بن در حرکتاند.
حملونقل آبی
بندرهای کلن (HGK) یکی از بزرگترین بهرهبرداران بنادر داخلی در آلمان محسوب میشود. این بنادر شامل دوتس، گودورف، مولهایم و نیل یک و دو هستند.
حملونقل هوایی
فرودگاه بینالمللی کلن «کنراد-آدناور» نام دارد. این فرودگاه با شهر همجوار بن مشترک است (منطقه کلن/بن). این فرودگاه ششمین فرودگاه بزرگ آلمان است، اما از نظر پروازهای باری رتبه دوم را داراست. در سال ۲۰۰۷، تعداد مسافران این فرودگاه به حدود ۱۰.۵ میلیون نفر رسید. فرودگاه فعلی در سال ۱۹۵۱ توسط نیروهای مسلح بریتانیا برای ترافیک غیرنظامی افتتاح شد؛ بریتانیاییها فرودگاه پیشین در منطقه اوسندورف کلن را بهطور فزایندهای برای مقاصد نظامی خود در استفاده داشتند. یک ترمینال کاملاً جدید در سال ۱۹۷۰ ساخته شد و ساختمانهای موقت پیشین را تکمیل کرد. در سال ۲۰۰۰، توسعهای به نام ترمینال ۲ به این ساختمان اضافه شد که توسط معمار آلمانی-آمریکایی هلموت یان طراحی شده بود. ترمینال ۱ (نامی که از آن زمان بر ساختمان ۱۹۷۰ نهاده شد)، به دلیل معماری بروتالیستی و بتنی بهراحتی قابلتشخیص، پیشتر وضعیت حفاظت تاریخی کسب کرده بود.