از دیترویت تا لیگهای کوچک
تد گلن گری (۳۱ دسامبر ۱۹۲۴ تا ۱۵ ژوئن ۲۰۱۱) پرتابگر لیگ برتر بیسبال آمریکا بود که هشت فصل را با دیترویت تایگرز گذراند: فصل ۱۹۴۶ و سالهای ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۴. او سپس در فصل ۱۹۵۵ بهترتیب برای شیکاگو وایت ساکس، کلیولند ایندیَنز، نیویورک یانکیز و بالتیمور اوریولز بازی کرد، اما حضورش در هر تیم کوتاه بود.
گری زاده و پرورشیافته دیترویت بود و در دبیرستان هایلند پارک به عنوان پرتابگر ستاره شناخته میشد. در ۱۷سالگی، سال ۱۹۴۲، با دیترویت تایگرز قرارداد بست و همان فصل را در لیگ پیدمانت برای وینستون-سیلم بازی کرد؛ جایی که با کارنامه ۱۳ برد و ۱۴ باخت و میانگین رانهای اکتسابی ۲.۰۴ توجهها را برانگیخت. او در پایان همان فصل برای مدت کوتاهی به تایگرز پیوست، اما فرصت بازی در لیگ برتر را پیدا نکرد.
خدمت در نیروی دریایی و درخشش در زمان جنگ
گری پس از فصل ۱۹۴۲ و در ۱۸سالگی به نیروی دریایی آمریکا پیوست. او نخست در پایگاه آموزشی نیروی دریایی گریت لیکز مستقر شد و برای تیم گریت لیکز پرتاب کرد؛ تیمی که میکی کوکرین آن را هدایت میکرد و پرتابگرانی چون اسکولبوی رو و دیزی ترووت نیز برای همان تیم به میدان میرفتند.
بعدتر، گری به نیو هبریدز در جبهه اقیانوس آرام منتقل شد و در آنجا نیز برای نیروی دریایی بیسبال بازی کرد. او در دوران خدمت نظامیاش ۱۲ پیروزی پیاپی ثبت کرد و بهطور میانگین در هر بازی ۱۷ استرایکاوت گرفت.
در ژانویه ۱۹۴۵، او برای تیم ستارگان نیروی دریایی بازی کرد. نخستین دیدارش برابر ستارگان ارتش را با نتیجه ۳ بر ۱ باخت، اما ۱۹ ضربهزننده را استرایکاوت کرد. در سه بازی برابر ستارگان ارتش، گری کارنامه ۱ برد و ۲ باخت با ۴۶ استرایکاوت ثبت کرد.
پس از آن سری بازیها، اسپورتینگ نیوز نوشت: در آن منطقه جنگی، هیچکس را نمیتوان قانع کرد که تد گری پس از پایان جنگ نتواند با رکوردهای گرو، هابل، پنوک، نیوهاوزر و دیگر بزرگان پرتابگری رقابت کند.
The Sporting News, 22 فوریه ۱۹۴۵
بازگشت به تایگرز و فصلهای میانی
پس از جنگ، گری ابتدا با بوفالو بازی کرد و در سال ۱۹۴۶ برای مدت کوتاهی به دیترویت تایگرز برگشت. او در آن فصل فقط سه بازی در لیگ برتر انجام داد و با کارنامه صفر برد و دو باخت دوباره به لیگهای کوچک فرستاده شد؛ بقیه فصل ۱۹۴۶ و تمام فصل ۱۹۴۷ را نیز آنجا گذراند. گری در ۱۹۴۸ به دیترویت برگشت و فصل را با ۶ برد و ۲ باخت به پایان رساند.
هرچند گری هرگز به انتظاراتی که بعد از عملکرد جنگیاش ایجاد شده بود نرسید، از ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۳ بخشی از ترکیب اصلی پرتابگرهای تایگرز بود. او در ۱۹۴۹ به ۱۰ پیروزی رسید و بهترین میانگین رانهای اکتسابی دوران بازیگریاش، یعنی ۳.۵۱، را ثبت کرد؛ شاخص ERA+ او در آن فصل ۱۱۸ بود.
ستاره شدن در ۱۹۵۰ و افت پس از بازی ستارگان
گری فصل ۱۹۵۰ را طوفانی آغاز کرد و پیش از بازی ستارگان، ۱۰ برد گرفت. او به تیم ستارگان لیگ آمریکایی دعوت شد، اما در بازی ستارگان ۱۹۵۰، پس از دادن هومران تعیینکننده به رد شوندینست در اینینگ چهاردهم، پرتابگر بازنده ثبت شد. بعد از آن بازی، گری تا پایان سال دیگر پیروزی نگرفت و فصل را با کارنامه ۱۰ برد و ۷ باخت بست.
گفته میشود تاولهای مزمن دست او روی عملکردش اثر منفی گذاشت. در ۱۹۵۱ روند نزولی ادامه یافت و گری با ۷ برد و ۱۴ باخت، بیشترین باختها را در لیگ آمریکایی ثبت کرد. در ۱۹۵۲ نیز با ۱۷ باخت، سومین بازیکن پرباخت لیگ بود و ۱۰۳ ران اکتسابی به حریفان داد؛ آماری که باز هم او را در رتبه سوم لیگ قرار میداد.
سبک پرتاب و سالهای پایانی
گری پرتابگر قدرتی بود و فورکبال او امضای کارش به شمار میرفت. از ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴، چهار سال پیاپی در میان صدرنشینان استرایکاوت لیگ آمریکایی قرار گرفت. او در ۱۹۵۱ با نرخ ۵.۹۷ و در ۱۹۵۲ با نرخ ۵.۸۸ استرایکاوت در هر ۹ اینینگ، دومین نرخ برتر لیگ را داشت.
با این حال، گری چند بار هم در صدر جدول هومرانهایی بود که به حریفان داده بود. او در ۱۹۵۳ با ۲۵ هومران، بیشترین هومران را به حریفان داد.
در پایان فصل ۱۹۵۴، گری همراه والت دروپو به شیکاگو وایت ساکس منتقل شد. فصل ۱۹۵۵ برایش آرام نبود و از فهرست چهار تیم کنار گذاشته شد. پیش از او فقط دو بازیکن دیگر، فرانک هیولزمن و پل لنر، در یک فصل برای چهار تیم لیگ آمریکایی بازی کرده بودند.
گری در کل دوران حرفهای خود در ۲۲۲ بازی به کارنامه ۵۹ برد و ۷۴ باخت با میانگین رانهای اکتسابی ۴.۳۷ رسید.