سیستم سیگنالینگ شماره ۵ (SS5) یک سیستم سیگنالینگ تلفنی چندفرکانسی بود که از دهه ۱۹۷۰ برای برقراری تماسهای بینالمللی مستقیم (IDDD) استفاده میشد. این سیستم در سطح بینالمللی با نامهای CCITT5 یا CC5 شناخته میشد و به دلیل استفاده در اولین ارتباطات بین اروپا و آمریکای شمالی، به «کد آتلانتیک» ملقب شد.
سیستمهای سیگنالینگ آن زمان برای سیگنالینگ درونبانده طراحی شده بودند، یعنی از همان کانال ارتباطی برای کنترل رسانه استفاده میکردند. SS5 اما برای ترافیک بینقارهای طراحی شد که اغلب از کابلهای زیردریایی و ماهوارهای استفاده میکرد. این سیستم بهویژه برای کار در این لینکها بهینه شده بود و از شش فرکانس (۷۰۰، ۹۰۰، ۱۱۰۰، ۱۳۰۰، ۱۵۰۰ و ۱۷۰۰ هرتز) برای کدگذاری شمارههای تلفن استفاده میکرد.
- پنج فرکانس اول برای نمایش شمارهها به صورت کد دو-از-پنج استفاده میشدند.
- فرکانس ششم برای نشاندادن شروع یا پایان توالی شمارهها به کار میرفت.
یکی از ویژگیهای SS5، ارسال شمارهها به صورت en-bloc بود تا از قطع شدن ارتباط توسط سرکوبکنندههای اکو جلوگیری شود. با این حال، نقصهای این سیستم باعث سوءاستفادههایی مانند کلاهبرداری جعبه آبی شد که افراد با ارسال سیگنالهای جعلی، تماسهای رایگان برقرار میکردند.