مقدمه
رافاندتامبل نام شیوهای از مبارزه بود که بیشتر در بخشهای روستایی ایالات متحده، بهویژه در سدههای هجدهم و نوزدهم، رواج داشت. این دعواها معمولاً برای پایان دادن به اختلافات شخصی شکل میگرفتند و از همان ابتدا با قواعد ورزشی شناختهشده فاصله داشتند.
ویژگی برجسته این شیوه، تلاش برای آسیب جدی و ماندگار به حریف بود. در بسیاری از موارد، هدف اصلی بیرون کشیدن یا آسیب زدن به چشم حریف بود، اما گاز گرفتن، شکافتن پوست، بریدن و مجروح کردن بخشهای مختلف بدن نیز بخشی از خشونت رایج در این نبردها به شمار میرفت.
محبوبیت و زمینه اجتماعی
اگرچه آسیب زدن به چشم از دهه ۱۷۳۰ در مستعمرات جنوبی آمریکا رایج شده بود، اما تا دهه ۱۸۴۰ از شدت آن کاسته شد. در آن دوره، گسترش چاقوی بووی و رولور باعث شد اختلافات مرزی رنگ مرگبارتری به خود بگیرند و شیوههای قدیمیتر نزاع کمکم کنار بروند.
رافاندتامبل هیچگاه ورزشی سازمانیافته نبود، اما شرکتکنندگان گاهی مانند دوئل زمان و مکان مبارزه را از پیش تعیین میکردند. پیروز دعوا نیز در برخی اجتماعات محلی مانند قهرمان پذیرفته میشد. این شیوه را میتوان نوعی دوئل برای دفاع از آبرو دانست که بیشتر میان مردان فقیر و روستایی، بهویژه در ایالتهای جنوبی آمریکا در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، رواج داشت.
شیوه اجرا
وقتی اختلافی میان دو نفر بالا میگرفت، آنها میتوانستند «منصفانه» بجنگند؛ یعنی بر پایه قواعد براوتون که برای مبارزات مشتزنی تدوین شده بود. اما اگر «رافاندتامبل» را انتخاب میکردند، تقریباً هیچ محدودیت اخلاقی یا فنی جدی برای آسیب نرساندن به حریف وجود نداشت.
الیوت گورن، پژوهشگر تاریخ فرهنگ عامه و مبارزه، این نوع درگیری را نه صرفاً یک نزاع تصادفی، بلکه بخشی از آیینهای دفاع از آبرو در میان مردان فقیر و روستایی میدانست. در چنین مبارزهای، هدف فقط شکست دادن حریف نبود، بلکه نشان دادن تسلط کامل و تحقیر او بود.
در این دعواها ممکن بود گوش، بینی، لب، انگشتان و اندامهای جنسی آسیب ببینند یا دگرگون شوند. گزارشها از مناطق دورافتادهای مانند میزوری روستایی نیز نشان میدهد که برخی مبارزان به مهارتهای دردناکی مانند بیرون کشیدن چشم حریف با فشار انگشت شست شهرت داشتند.
این زخمهای ماندگار گاهی به نشانهای آشکار از شکست و بیآبرویی تعبیر میشدند. گورن تأکید میکند که اگرچه افسانهها گاه خشونت این مبارزهها را اغراقآمیزتر از واقعیت نشان میدهند، اما اصل چنین درگیریهایی در تاریخ اجتماعی آمریکا قابل ردیابی است. با این حال، این شیوه بیشتر به مناطق جنگلی، دورافتاده و کمبرخوردار تعلق داشت تا شهرهای بزرگ یا محافل رسمی.
قانونگذاری و واکنش مقامات
مجمع ویرجینیا در سال ۱۷۵۲ قانونی را تصویب کرد که در مقدمه آن به افرادی اشاره شده بود که با رفتاری بدخواهانه و وحشیانه، بسیاری از رعایای پادشاه را مجروح، ناقصالعضو یا بدچهره کرده بودند. این قانون سپس کور کردن چشم، شکافتن بینی، گاز گرفتن یا بریدن بینی و لب را در زمره جرمهای سنگین قرار داد.
در سال ۱۷۷۲، همین قانون اصلاح شد تا روشن شود که بیرون کشیدن، کندن یا از کار انداختن چشم نیز مشمول مجازات است. پروندهها و رأیهای قضایی در تنسی، کارولینای جنوبی و آرکانزاس نیز شواهد کافی از تاریخچه این شیوه مبارزه در اختیار میگذارند.
موضوعات مرتبط
- مبارزه توافقی
- دوئل
- دعوای خیابانی
- مشتزنی بدون دستکش
- واله تودو