رابرت هاوارد در ۸ فوریه ۱۸۴۵ به دنیا آمد و در سال ۱۹۰۲ درگذشت. او رهبر کارگری و سیاستمدار آمریکایی زاده بریتانیا بود که از دل کارخانههای نساجی به عرصه اتحادیهها و سیاست رسید.
کودکی و آغاز کار در صنعت نساجی
هاوارد در نانویچ، از شهرهای چشر انگلستان، در خانوادهای با ریشه ایرلندی به دنیا آمد. او تنها در ۸ سالگی در کارخانه ابریشمبافی مکلزفیلد بهعنوان کارگر بخش سوراخکاری مشغول به کار شد. دو سال بعد، به استاکپورت رفت و در کارخانه پنبهریسی با قرقرههای نخ کار کرد.
پنج سال بعد، هاوارد به ریسندگی روی آورد و در ۲۵ سالگی به ریاست اتحادیه محلی ریسندگان رسید. او در این جایگاه تلاش میکرد اختلافات کاری را از راه مذاکره حل کند و بهجای تشدید اعتصابها، راه گفتوگو با کارفرمایان را در پیش بگیرد.
- مبارزه برای حداکثر روز کاری ۹ ساعته
- تأکید بر مذاکره بهجای اعتصاب
- رد پیشنهاد سرپرستی، چون نمیخواست جایگاه کارگری خود را رها کند
هاوارد ترجیح داد پیشنهاد سرپرستی کارخانه را رد کند، چون نمیخواست از جایگاه کارگری به مدیریت منتقل شود.
مهاجرت به آمریکا و فعالیت در فال ریور
در سال ۱۸۷۳، هاوارد به ایالات متحده مهاجرت کرد و در فال ریور ماساچوست ساکن شد. او همچنان بهعنوان ریس کار میکرد و نخست در کارخانه فلینت مشغول شد. در سال ۱۸۷۸، بهعنوان دبیر انجمن ریسندگان فال ریور انتخاب شد؛ اتحادیهای که با مشکلات مالی روبهرو بود.
هاوارد با افزایش شمار اعضا، وضعیت مالی اتحادیه را بهبود داد و چنان در این نقش موفق بود که از سال ۱۸۷۹ توانست بهصورت تماموقت برای اتحادیه فعالیت کند. او همچنین در انجمن متحد ریسندگان ماسولاسپینر فعال بود و از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۷ رهبری آن را بر عهده داشت.
یکی از مهمترین تلاشهای او، مبارزه برای قانونیکردن حداکثر روز کاری ۱۰ ساعته در رود آیلند بود؛ خواستهای که سرانجام در سال ۱۸۸۵ به قانون تبدیل شد.
ورود به سیاست و حمایت از جنبش کارگری
در سال ۱۸۸۰، هاوارد با حمایت هر دو حزب به مجلس نمایندگان ماساچوست راه یافت. او در این دوره بر حمایت از جنبش کارگری تمرکز کرد، اما در انتخابات بعدی دوباره نامزد نشد.
در سال ۱۸۸۲، او بهعنوان خزانهدار فدراسیون ملی اتحادیههای اصناف و کارگری سازمانیافته انتخاب شد و تا سال ۱۸۸۵ در این سمت فعالیت کرد. سال بعد، بهعنوان نماینده حزب دموکرات از حوزه دوم بریستول وارد سنای ماساچوست شد.
هاوارد تا سال ۱۸۹۳ در سنا خدمت کرد و تا سال ۱۸۹۷ نیز رهبر اتحادیه ریسندگان فال ریور باقی ماند؛ اتحادیهای که تا آن زمان بخشی از شوالیههای کار شده بود.
میراث
اهمیت هاوارد فقط در سمتهای رسمی او نبود. او نشان داد که یک رهبر اتحادیه میتواند هم در کارخانه و هم در مجلس، صدای کارگران باشد؛ بدون اینکه جایگاه صنفی خود را کنار بگذارد.