کاهن پارسا: نقش او در اسكاتولوژی یهودی

کاهن پارسا در سنت یهودی

در اسكاتولوژی یهودی، کاهن پارسا یکی از چهار صنعتگر در رؤیای زکریا است. این شخصیت در تلمود و مدراش به‌عنوان یکی از منجی‌های آخرالزمانی کنار مسیح بن داوود، مسیح بن یوسف و الیاس نبی ذکر شده است.

بر اساس تفسیر راشی، کاهن پارسا با ملکیزدک، کاهن و پادشاه سالم، یکسان دانسته می‌شود. ملکیزدک که نامش به معنای «پادشاه پارسایی» است، در سنت یهودی با شم، پسر نوح، مرتبط است.

شم و ملکیزدک

شم، به‌عنوان نیای ابراهیم، نقش مهمی در سنت یهودی دارد. او نه‌تنها کاهن و پیامبر بود، بلکه به‌عنوان یکی از هشت پارسای تورات، سهمی در هر دو جهان داشت. در برخی متون، شم نخستین کسی است که قربانی را بر مذبح گذاشت و جامه کاهنی را از آدم به ارث برد.

کاهن پارسا در کبالا

در کبالا، کاهن پارسا با مفهوم تناسخ مرتبط است. بر اساس کبالای لوریایی، روح کاهن پارسا در شخصیت‌هایی مانند هابیل، شیث، نوح و شم تجلی یافته است.