توطئه بردگان پوینت کوپه در سال ۱۷۹۱
در ۲۵ ژوئن ۱۷۹۱، گروهی از بردگان مینایی در املاک بیوه روبیلارد در نیو رودز، پوینت کوپه گرد هم آمدند. ژان-لویی، یکی از بردگان آن منطقه، مهمانیهای منظم برای مردان مینایی برگزار میکرد. در این گردهمایی، نقشهای برای قیام و آزادی بردگان طرحریزی شد. آنها قصد داشتند با جمعآوری ابزارهایی مانند کلنگ و چاقو، به یک فروشگاه حمله کرده و اسلحه، باروت و مهمات به دست آورند.
تنها دو نفر غیرمینایی در این توطئه شرکت داشتند: سزار، اهل جامائیکا (از قوم آشانتي) و پدرو چامبا، که اگرچه از قوم چامبا بود، اما توسط میناییها بزرگ شده بود. قرار بود حمله در شب ۷ ژوئیه ۱۷۹۱ انجام شود، اما بدی آبوهوا و نیاز به جمعآوری بیشتر میناییها از مزارع دیگر، قیام را تا ۹ ژوئیه به تأخیر انداخت.
در این مدت، ژاکو تلاش کرد حامیان بیشتری جذب کند، از جمله بردهای به نام دیک. دیک در پیوستن به توطئه مردد بود و راز را با وِنوس در میان گذاشت. وِنوس که به میناییها اعتماد نداشت، نقشه را به ارباب خود، ژرژ اولیوو، گزارش داد. اولیوو نیز موضوع را به افسری از میلیشای محلی اطلاع داد.
میلیشیا بلافاصله اقدام به استقرار نگهبانان در جادهها و اعزام نیرو برای دستگیری توطئهگران کرد. در مجموع، ۱۷ برده، از جمله ژاکو، دستگیر و برای محاکمه به نیواورلئان فرستاده شدند. محاکمه آنها در مارس ۱۷۹۲ آغاز شد، اما نبود مترجم برای شاهدان و متهمان فرانسویزبان یا کریولزبان، روند را کند کرد. تا ژوئن ۱۷۹۴، ۱۶ نفر از توطئهگران (یکی از آنها پیش از رسیدن به نیواورلئان خودکشی کرده بود) به مزارع خود بازگردانده شدند.
در واکنش به این قیام، استاندار کاروندلت دستور داد اربابها با بردگان به شیوهای «انسانیتر» رفتار کرده و غذای بهتر و لباس مناسبتری در اختیار آنها بگذارند.