پیتر گراتول

معرفی

پیتر گراتول، زادهٔ ۱۹۵۸ در زیگمارینگن آلمان، زمین‌شناسی آلمانی و پژوهشگری شناخته‌شده در آب‌شناسی، هیدروژئوشیمی و فرایندهای محیط‌زیستی است. او از سال ۱۹۹۶ استاد تمام هیدروژئوشیمی دانشگاه توبینگن است و از سال ۲۰۱۴ نیز معاونت پژوهشی این دانشگاه را بر عهده دارد.

زندگی‌نامه

گراتول در زیگمارینگن آلمان به دنیا آمد و زمین‌شناسی را در دانشگاه توبینگن خواند. او پس از دریافت دیپلم دانشگاهی در سال ۱۹۸۵، دکترای خود را در سال ۱۹۸۸ به پایان رساند و در سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ به‌عنوان پژوهشگر پسادکتری در دانشگاه استنفورد فعالیت کرد.

در سال ۱۹۹۰، گراتول به آلمان بازگشت و در مرکز علوم زمین کاربردی دانشگاه توبینگن، گروه پژوهشی و آزمایشگاه‌های ژئوشیمی را پایه‌گذاری کرد. شش سال بعد، در سال ۱۹۹۶، به درجه استادی تمام هیدروژئوشیمی رسید.

از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰، او دبیر بخش «آب‌شناسی و فرایندهای شیمیایی» اتحادیه ژئوفیزیک اروپا بود. گراتول همچنین از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳ در کمیته علمی مشاور دولت فدرال آلمان برای حفاظت از خاک عضویت داشت و از سال ۲۰۰۵ در کمیسیون حفاظت از خاک آژانس حفاظت محیط‌زیست فدرال آلمان فعالیت کرده است.

در فاصله سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، گراتول ریاست دانشکده علوم زمین دانشگاه توبینگن را بر عهده داشت و از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ معاون دانشکده تازه‌تأسیس علوم این دانشگاه بود. او در سال ۲۰۱۵ به عضویت سنای بنیاد پژوهش آلمان، یا DFG، درآمد. همچنین از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ ریاست بخش هیدروژئولوژی انجمن زمین‌شناسی آلمان را بر عهده داشت و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰ رئیس کمیته استانداردسازی «آزمون‌های آبشویی» در مؤسسه استاندارد آلمان، DIN، بخش NAW بود.

حوزه‌های پژوهش

تمرکز پژوهشی گراتول بر سرنوشت و جابه‌جایی آلاینده‌های آلی پایدار در آب، هوا، خاک و رسوبات است. او در حوزه علوم زمین کاربردی روی ارزیابی سایت‌های آلوده و فنون پالایش آب‌های زیرزمینی کار کرده و برای آبشویی آبی مواد زائد و پایش رسوب جوی آلاینده‌های آلی پایدار، استانداردهایی توسعه داده است.

در طول فعالیت حرفه‌ای خود، گراتول پروژه‌های پژوهشی مشترک متعددی را در سطح ملی و بین‌المللی با حمایت اتحادیه اروپا، دولت فدرال آلمان و بنیاد پژوهش آلمان مدیریت کرده است.

جوایز

جایزه کارل هاینریش هایتفلد برای علوم زمین کاربردی، ۲۰۰۴

انتشارات

• لیو، ی.، بکینگام، ب.، روگنر، ه.، لی، ز.، ما، ل.، شوینتک، م.، شی، ه.، ژائو، ج.، گراتول، پ. (۲۰۱۳): مقایسه هیدروکربن‌های آروماتیک چندحلقه‌ای رسوبی در رودخانه‌های آمر در آلمان و لیانگ‌تان در چین: تفاوت میان کشورهای زودصنعتی‌شده و تازه‌صنعتی‌شده. Environ. Sci. Technol.، 47، 701-709
• گراتول، پ.، سوسه، ب. (۲۰۰۹): مقایسه تراوش با آزمون‌های آبشویی دسته‌ای و پله‌ای: نظریه و داده‌ها. Waste Management، 29، 2681-2689
• گشت، ت.، کلم، ا.، گراتول، پ. (۲۰۰۷): رسوب جوی کلی بلندمدت هیدروکربن‌های آروماتیک چندحلقه‌ای در مناطق روستایی جنوب آلمان. Atmospheric Environment، 41، 1315–1327
• ورت، سی. جی.، سیرپکا، ا. ا.، گراتول، پ. (۲۰۰۶): افزایش اختلاط و واکنش از طریق تمرکز جریان در رسانه‌های متخلخل ناهمگن. Water Resources Research، 42، W12414
• بووینگ، ت.، گراتول، پ. (۲۰۰۱): ضرایب انتشار ماتریسی در ماسه‌سنگ‌ها و آهک‌سنگ‌ها: رابطه با تراوایی و تخلخل. J. Cont. Hydrol.، 53، 85-100
• کلاینایدام، اس.، روگنر، ه.، لیگوئیس، ب.، گراتول، پ. (۱۹۹۹): رخساره‌های ماده آلی و جذب تعادلی فنانترن. Environ. Sci. Technol.، 33، 10، 1637-1644
• گراتول، پ.، راینهارد، م. (۱۹۹۳): واجذب تری‌کلرواتیلن در مواد آبخوان: محدودیت نرخ در مقیاس دانه. Environ. Sci. Technol.، 27، 12، 2360-2366
• گراتول، پ. (۱۹۹۰): تأثیر ماده آلی خاک‌ها و رسوبات با منشأهای مختلف بر جذب برخی هیدروکربن‌های آلیفاتیک کلردار: پیامدهایی برای همبستگی‌های Koc. Environ. Sci. Technol.، 24، 11، 1687-1693