معرفی فیلم
اوتلی فیلم کمدی دلهرهآور بریتانیایی است که در سال ۱۹۶۸ ساخته شد و با بازی تام کورتنی و رومی اشنایدر، فضایی شوخ، پرماجرا و جاسوسانه را در لندنِ دهه ۱۹۶۰ به تصویر میکشد. فیلمنامه این اثر را دیک کلمنت و ایان لا فرنی از رمانی نوشته مارتین وادل اقتباس کردند و کلمبیا پیکچرز آن را توزیع کرد.
داستان حول جرالد آرتور «جری» اوتلی میچرخد؛ جوانی سرگردان، خوشبرخورد و بیقید که با فروش عتیقه در لندن امرار معاش میکند. زندگی بیدغدغه او ناگهان با پروندهای از قتل، جاسوسی و خیانتهای تو در تو گره میخورد؛ او بهاشتباه جاسوس پنداشته میشود، چندبار ربوده یا بازداشت میشود و حتی با مأموری خارجی به نام ایموجن وارد رابطهای عاطفی میشود که برای اطلاعات بریتانیا کار میکند.
بازیگران
- تام کورتنی در نقش جرالد آرتور اوتلی، «جری»
- رومی اشنایدر در نقش ایموجن
- آلن بادل در نقش سر الک هادریان
- جیمز ویلیرز در نقش هندریکسون
- لنارد راسیتر در نقش جانسون
- فردی جونز در نقش فیلیپ پراودفوت
- فیونا لوئیس در نقش لین
- جیمز بولام در نقش آلبرت
- جیمز کاسینز در نقش جفکاک
- جیمز مکسول در نقش رولو
- ادوارد هاردویک در نقش لمبرت
- رونالد لیسی در نقش کورتیس
- فیلیدا لا در نقش جین
- جفری بایلدن در نقش بازرس هیوت
- فرانک میدلمس در نقش بروس
- بری فانتونی در نقش لری
تولید
بخش بیرونی فیلم در مکانهای شناختهشده لندن فیلمبرداری شد: حوالی بازار خیابانی پورتوبلو رود در ناتینگ هیل، مجموعه خانهقایقها نزدیک چاین واک در چلسی، بوواتر هاوس در نایتسبریج، کلوب پلیبوی در پارک لین و انبار قدیمی شیر یونیلور در وود لین.
خودروهای بریتانیایی دورهای نقش پررنگی در فیلم دارند. اوتلی با جگوار ایتایپ، فورد آنجلیا و یک اتوبوس مسافربری اوایل دهه ۱۹۶۰ دیده میشود؛ آزمون رانندگی فاجعهبار او هم که به تعقیبوگریزی بزرگ تبدیل میشود، با یک ووکسهال ویوا متعلق به آموزشگاه رانندگی و یک فورد زفیر اجرا میشود.
صحنههای داخلی در استودیوهای شپرتون ضبط شد و این فیلم نخستین تجربه کارگردانی دیک کلمنت بود. کلمنت و ایان لا فرنی که آن زمان با نوشتن The Likely Lads شناخته میشدند، فیلمنامه را نوشتند.
دان پارتریج موسیقی عنوان فیلم، «Homeless Bones»، را مشترکاً نوشت و اجرا کرد. این قطعه در سال ۱۹۶۹ بهعنوان روی بساید تکآهنگ «Colour My World» نیز منتشر شد.
جوایز
اوتلی در سال ۱۹۷۰ جایزه انجمن نویسندگان بریتانیا را برای بهترین فیلمنامه کمدی بریتانیایی دریافت کرد.
بازخورد منتقدان
منتقدان درباره ارزش هنری اوتلی اتفاقنظر نداشتند. وینسنت کنبی در نیویورک تایمز نوشت:
«اوتلی، مثل خودش، قمار بدی است. همهچیز در آن وامگرفته و بد به کار گرفته شده؛ بازیگران، موقعیتها و حتی فضاها، از جمله خانهقایقی زیبا در تیمز که یادآور حسرتبار The Horse's Mouth بود. این فیلم از آن دسته فیلمهایی است که در فاصلههای طولانی میان چیدن یک شوخی و اجرای از پیش تعیینشدهاش، فرصت میدهد به فیلمهای دیگر فکر کنید.»
جین سیسکل از شیکاگو تریبیون نیز فیلم را آنقدر کسلکننده دانست که گفت «میتواند کسبوکار سومنکس را کساد کند» و اعتراف کرد از اکران آن بیرون آمده است. او نوشت: «برای دیدن اوتلی با قطار سیتیای به تئاتر کورونت در اوانستون رفتم. فیلم ساعت ۶:۱۵ عصر شروع شد و من با قطار ساعت ۷ به خانه برگشتم.»
ورایتی هم نوشت که فیلم از نبود نگرشی مشخص رنج میبرد و نمیتواند توجه بیننده را روی شخصیت یا خط داستانی مشخصی متمرکز کند. این نقد ادامه میدهد که بخشهای آشفته و عامدانه نامنسجم گاهی بامزهاند، اما بیش از حد از نبود نوآوری آسیب میبینند.
در سوی دیگر طیف، جودیت کریست فیلم را «روایتی روشن، خوشریتم و سبکدست از جاسوس و ضدجاسوس» خواند که هرگز سطحی و بیخرد نمیشود. جک آیبرسن از مانثلی فیلم بولتن نیز نگاهی مثبت داشت و آن را «کمدی-دلهرهآوری بسیار سرگرمکننده» با اجراهایی «یکدست عالی» توصیف کرد.
رابرت مورفی در کتاب سینمای بریتانیا در دهه شصت درباره اوتلی نوشت: «تنها فیلم جاسوسی بریتانیایی که همزمان بهعنوان کمدی و دلهرهآور موفق عمل میکند، اوتلیِ دیک کلمنت و ایان لا فرنی است.»