کنگره ملی بلژیک
کنگره ملی بلژیک، مجمع قانونگذاری موقتی بود که در سال ۱۸۳۰ پس از انقلاب بلژیک تشکیل شد. هدف اصلی آن تدوین قانون اساسی برای دولت تازهتأسیس بلژیک بود که استقلال آن در ۴ اکتبر ۱۸۳۰ توسط دولت موقت اعلام شده بود.
تاریخچه
این کنگره با حدود ۳۰,۰۰۰ رأیدهنده در ۳ نوامبر ۱۸۳۰ انتخاب شد و متشکل از ۲۰۰ عضو بود. ریاست آن بر عهده بارون اراسم لویی سورله دو شوکیه بود. کنگره، نظام پادشاهی مشروطه را بهعنوان شکل حکومت بلژیک انتخاب کرد و لویی، دوک نمور، پسر پادشاه فرانسه، لویی فیلیپ، را بهعنوان رئیس دولت برگزید. با مخالفت دولت بریتانیا، سرانجام لئوپولد ساکس-کوبورگ و گوتا بهعنوان نخستین پادشاه بلژیک انتخاب شد.
قانون اساسی ۱۸۳۱، که برای زمان خود بسیار مترقی بود، در ۷ فوریه ۱۸۳۱ تصویب شد. دولت موقت پس از آن منحل شد و کنگره ملی تا برگزاری نخستین انتخابات پارلمانی در ۲۹ اوت ۱۸۳۱ فعال ماند. ستون کنگره در بروکسل به یادبود این رویداد تاریخی ساخته شده است.
عضویت
اعضای کنگره ملی نماینده طیف وسیعی از گروههای اجتماعی و سیاسی بلژیک بودند که در شکلدهی آینده کشور نقش داشتند.
ستون کنگره در بروکسل، نمادی از چهار آزادی اساسی قانون اساسی ۱۸۳۱ است: آزادی مطبوعات، عبادت، انجمن و آموزش.