بدهیهای بلندمدت چیست؟
بدهیهای بلندمدت که به آنها بدهیهای غیرجاری هم گفته میشود، تعهدات مالی شرکت هستند که سررسید آنها فراتر از یک سال یا یک دوره عملیاتی عادی شرکت است. منظور از دوره عملیاتی، مدتزمانی است که شرکت برای تبدیل موجودی کالا به پول نقد نیاز دارد.
در یک ترازنامه طبقهبندیشده، بدهیها به دو گروه جاری و بلندمدت تفکیک میشوند. این تفکیک به کاربران کمک میکند تا وضعیت مالی شرکت را در دورههای کوتاهمدت و بلندمدت بهتر بسنجند. بدهیهای جاری، اطلاعاتی درباره تعهدات فوری شرکت در دوره جاری ارائه میدهند؛ اما بدهیهای بلندمدت، دید روشنتری از شکوفایی و آینده مالی شرکت در بلندمدت به دست میدهند.
در ترازنامه، حسابها بر اساس نقدشوندگی فهرست میشوند؛ به همین دلیل بدهیهای بلندمدت همیشه پس از بدهیهای جاری قرار میگیرند. ضمناً حسابهای مربوط به بدهیهای بلندمدت نیز خود به خود بر اساس همین معیار مرتب میشوند. مثلاً حسابی که سررسید آن هجده ماه دیگر است، پیش از حسابی با سررسید بیستوچهار ماه در ترازنامه میآید.
از نمونههای رایج بدهیهای بلندمدت میتوان به این موارد اشاره کرد:
- اوراق قرضه قابل پرداخت
- وامهای بلندمدت
- اجارههای سرمایهای
- تعهدات بازنشستگی
- هزینههای درمانی پس از بازنشستگی
- حقوق و مزایای معوق
- درآمدهای پیشدریافت
- مالیات بر درآمد معوق
- بدهیهای مشتقه
استثنائات در طبقهبندی بدهیهای بلندمدت
در برخی شرایط خاص، بدهیهایی که ظرف کمتر از دوازده ماه سررسید میشوند، همچنان میتوانند در بخش بدهیهای بلندمدت ثبت شوند. اگر شرکت در حال بازتأمین مالی این بدهی باشد به طوری که سررسید جدید آن فراتر از یک سال قرار گیرد، این تعهد در دسته بلندمدت لحاظ میشود.
همچنین اگر قرار باشد بدهیِ دوره جاری از محل یک سرمایهگذاری بلندمدت پرداخت شود، آن بدهی همچنان به عنوان بلندمدت ثبت میشود؛ به شرطی که ارزش آن سرمایهگذاری برای پوشش کامل بدهی کافی باشد.
همچنین ببینید
- بدهیهای ثابت
- طلبکارانی با سررسید بیش از یک سال