قانون خانههای اسکان طبقات کارگر ۱۸۵۱
قانون خانههای اسکان طبقات کارگر ۱۸۵۱، که گاهی به نام قانون شافتسبری نیز خوانده میشود، یکی از مهمترین قوانین مسکن در بریتانیا به شمار میرود. این قانون به شهرداریها و مجالس محلی اختیار داد تا با استفاده از مالیاتهای محلی یا وامهای کمیسیون کارهای عمومی، خانههای اسکان برای کارگران مجرد شاغل بسازند.
این قانون نام خود را از آنتونی اشلی-کوپر، هفتمین ارل شافتسبری، گرفته است. هدف اصلی آن تأمین مسکن مناسب برای کارگران شاغل بود، نه بیکاران. قانون شافتسبری گامی مهم در جهت بهبود شرایط زندگی کارگران به شمار میرفت و پایهگذار بسیاری از سیاستهای مسکن در بریتانیا شد.
این قانون یکی از نخستین تلاشهای سازمانیافته دولت برای مداخله در مسائل مسکن کارگران بود.