جان لرد اوبراین (۱۴ اکتبر ۱۸۷۴ تا ۱۱ آوریل ۱۹۷۳) وکیل آمریکایی بود که میان سالهای ۱۹۰۹ و ۱۹۴۵ در دولتهای پنج رئیسجمهور ایالات متحده مسئولیتهای عمومی بر عهده داشت. او بهسبب پایبندیاش به آزادیهای مدنی در میان پژوهشگران شناخته شده است. در زمان مرگ او در ۹۸سالگی، وارن برگر، رئیس دیوان عالی، از او بهعنوان «پیشکسوت کانون وکلای دیوان عالی ایالات متحده» یاد کرد.
زندگی اولیه و آغاز فعالیت در نیویورک
جان لرد اوبراین در بوفالوی ایالت نیویورک به دنیا آمد. او نخست در مدرسههای عمومی همان شهر درس خواند و سپس وارد کالج هاروارد شد. اوبراین در سال ۱۸۹۶ مدرک کارشناسی هنر (A.B.) خود را از هاروارد گرفت، به شهر زادگاهش بازگشت و در سال ۱۸۹۸ از دانشکده حقوق دانشگاه بوفالو مدرک لیسانس حقوق (L.L.B.) دریافت کرد.
فعالیت رسمی اوبراین در ۳۲سالگی آغاز شد؛ او در انتخابات نوامبر ۱۹۰۶ بهعنوان نامزد جمهوریخواه، نماینده بوفالو در مجلس قانونگذاری ایالت نیویورک شد. در این مجلس، او حامی پیوسته چارلز ایوانز هیوز پدر، فرماندار نیویورک، به شمار میرفت.
هیوز، اوبراین را برای سمت دادستان ایالات متحده در ناحیه غربی نیویورک به تئودور روزولت معرفی کرد. اوبراین در سال ۱۹۰۹ مجلس ایالتی را ترک کرد و آن مسئولیت را پذیرفت. او در دوران ریاستجمهوری ویلیام هاوارد تافت نیز در همین سمت ماند و حتی با روی کار آمدن وودرو ویلسون، رئیسجمهور دموکرات، به کار خود ادامه داد. همین مسیر، او را به یکی از نمونههای خدمت دوحزبی در مناصب انتصابی تبدیل کرد.
اوبراین در سال ۱۹۱۳، در مقام وکیل اصلی دولت فدرال در غرب نیویورک، دادخواستی ضدانحصاری علیه شرکت ایستمن کداک تنظیم کرد. در این پرونده ادعا شد که کداک با کنترل بازار فیلمها و تجهیزات عکاسی، انحصاری غیرقانونی ایجاد کرده است.
در سال ۱۹۱۵، او بهعنوان نماینده در کنوانسیون قانون اساسی نیویورک حضور یافت.
وزارت دادگستری در جنگ جهانی اول
در سال ۱۹۱۷، اوبراین به واشینگتن رفت و بهعنوان دستیار ویژه دادستان کل، زیر نظر توماس وات گریگوری، دادستان کلِ دولت ویلسون، کار کرد. گریگوری او را مسئول «بخش اضطراری جنگ» تازهتأسیس وزارت دادگستری کرد؛ بخشی که اجرای قانون جاسوسی ۱۹۱۷ و اصلاحات بعدی آن، موسوم به قانون فتنهانگیزی ۱۹۱۸، را بر عهده داشت.
با وجود اینکه اجرای این قوانین بر عهده او بود، اوبراین برخی بندهای آن را خلاف قانون اساسی میدانست و از دفاع قضایی از آن بندها خودداری کرد. برای جلوگیری از پیگردهای پراکنده و ناهماهنگ، او به دادستانهای فدرال محلی اجازه نداد بدون تأیید بخش او در واشینگتن، اتهامهای جاسوسی، فتنهانگیزی یا خیانت را مطرح کنند.
او همراه با آلفرد بتمن، از وکلای وزارت دادگستری، برداشت این وزارتخانه از قوانین زمان جنگ و راهبرد تعقیب آنها را شکل داد. تئودور کرنوایبل، مورخ، درباره این دو نوشته است که آنها «کوشیدند بدترین نقضهای آزادیهای مدنی را مهار کنند». با این حال، تا جایی که اوبراین بندهای قوانین را با قانون اساسی ایالات متحده سازگار میدانست، در اجرای آنها نقش فعالی داشت. برای نمونه، او شخصاً در دیوان عالی ایالات متحده از موضع دولت دفاع کرد؛ از جمله در تجدیدنظرخواهیهای چارلز شنک و یوجین دبس پس از محکومیت آنها به نقض قانون جاسوسی ۱۹۱۷.
اوبراین در دوران ریاست بر بخش اضطراری جنگ، جی. ادگار هوور را که تازه تحصیلات حقوقیاش را در واشینگتن به پایان رسانده بود، استخدام کرد. او از پشتکار هوور تحت تأثیر قرار گرفت و او را به مأمور ویژه مسئول «دفتر دشمنان خارجی» همان بخش ارتقا داد. اوبراین بعدها درباره استخدام هوور گفت:
«این یکی از گناهانی است که باید تاوانش را بدهم.»
فعالیت در فاصله دو جنگ جهانی
اوبراین در سال ۱۹۱۹ وزارت دادگستری را ترک کرد و به وکالت خصوصی در بوفالو بازگشت. پیش از پایان همان سال، نام او بهعنوان گزینه احتمالی حزب جمهوریخواه برای فرمانداری نیویورک مطرح شد. شاخهای از جمهوریخواهان ترقیخواه در نیویورک همچنین کوشید او را برای رقابت در سال ۱۹۲۰ بر سر نامزدی حزب در انتخابات سنای ایالات متحده، در برابر جیمز وادورث جونیور، سناتور جمهوریخواهِ وقت، وارد میدان کند. این گروه، حمایت اوبراین از حق رأی زنان را یکی از دلایل برتری او نسبت به وادورث میدانستند. با این حال، اوبراین از درخواست آن نامزدی خودداری کرد.
با انتخاب هربرت هوور به ریاستجمهوری در سال ۱۹۲۸، نام اوبراین برای سمت وکیل کل دولت فدرال مطرح شد، اما این جایگاه به چارلز ایوانز هیوز جونیور رسید. در عوض، اوبراین از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ در دولت هوور بهعنوان معاون دادستان کل و رئیس اداره ضدانحصار وزارت دادگستری خدمت کرد. در این نقش، او در بیش از ۲۰ پرونده در دیوان عالی ایالات متحده از موضع دولت فدرال، از جمله کمیسیون تجارت فدرال، دفاع کرد.
پس از خروج از وزارت دادگستری در سال ۱۹۳۳، اوبراین دوباره به وکالت خصوصی در بوفالو بازگشت. در میان موکلان او شرکت خودروسازی پیرس-ارو قرار داشت؛ شرکتی لوکسساز که در دوران رکود بزرگ برای زنده ماندن در بازار تلاش میکرد و اوبراین به آن مشاوره حقوقی میداد.
در اواخر دهه ۱۹۳۰، اداره دره تنسی (TVA) اوبراین را بهعنوان وکیل خود برای دفاع در برابر چالشهای قانونیِ مربوط به قانون اساسیبودن این شرکتِ متعلق به دولت فدرال استخدام کرد. اوبراین بهعنوان وکیل اصلی، دو بار در دیوان عالی ایالات متحده استدلال کرد و در پروندههایی که قانونیبودن TVA را تأیید کردند، حضور داشت.
در انتخابات کنگره سال ۱۹۳۸، اوبراین بهعنوان جمهوریخواه در برابر رابرت اف. واگنر، سناتور دموکراتِ وقت، رقابت کرد اما ناکام ماند.
در کنوانسیون ملی جمهوریخواهان در سال ۱۹۴۰، اوبراین سخنرانی معرفی توماس ای. دیویی برای نامزدی حزب را بر عهده گرفت و گفت دیویی «قابل اعتماد است تا کشور را از جنگ دور نگه دارد». او همچنین دیویی را جمهوریخواهی «تمامعیار و دیرینه» توصیف کرد؛ یعنی برخلاف وندل ویلکی.
هیئت تولید جنگی در جنگ جهانی دوم
در جنگ جهانی دوم، اوبراین بهعنوان مشاور حقوقی دفتر مدیریت تولید و سپس جانشین آن، هیئت تولید جنگی، خدمت کرد. او در سازماندهی فعالیتهای زمان جنگِ این هیئت و تعیین حدود اختیاراتش نقشی محوری داشت.
پس از جنگ جهانی دوم
وقتی خدمت دولتی اوبراین در ماههای پایانی جنگ جهانی دوم به پایان رسید، او در ۱ ژانویه ۱۹۴۵ به مؤسسه حقوقی کاوینگتون اند برلینگ در واشینگتن پیوست. نام این مؤسسه پیش و پس از ورود او چند بار تغییر کرد، بهویژه زمانی که دین اچسون، شریک مؤسسه، برای تصدی مسئولیت دولتی رفت یا از آن بازگشت. تا سال ۱۹۵۰، نام مؤسسه به «کاوینگتون، برلینگ، رابلی، اوبراین و شورب» شناخته میشد. پس از درگذشت پل شورب، این اوبراین بود که پیشنهاد کرد نام مؤسسه دوباره به «کاوینگتون اند برلینگ» بازگردد؛ نامی که از سال ۱۹۵۱ حفظ شده است.
اوبراین پس از ۷۵سالگی نیز فعالانه به وکالت ادامه داد. در سال ۱۹۴۹، به هپی چندلر، کمیسر لیگ برتر بیسبال، مشاوره داد تا در برابر چالشهای واردشده به معافیت ضدانحصاری پاسخ دهد؛ معافیتی که دیوان عالی در سال ۱۹۲۲ در پرونده Federal Baseball Club v. National League به رسمیت شناخته بود.
در سال ۱۹۵۲، در ۷۷سالگی، او همراه با جان دبلیو. دیویس بهعنوان وکیل مشترک، در برابر تلاش دولت ترومن برای تصرف و کنترل عملیاتی صنعت فولاد آمریکا ایستاد و در پرونده موسوم به Steel Seizure Case موفق شد. در ژانویه ۱۹۵۶، در ۸۱سالگی، اوبراین برای آخرین بار در دیوان عالی ایالات متحده استدلال کرد. بیش از یک سال بعد، او همچنان در دادگاه استیناف فدرال واشینگتن از موکلانش دفاع میکرد.
در سال ۱۹۵۵، اوبراین سخنرانیهای گادکین را در دانشگاه هاروارد ارائه کرد و مجموعه آن را «امنیت در عصر اضطراب» نامید. این سخنرانیها بعداً با عنوان «امنیت ملی و آزادی فردی» منتشر شد. او که تنها چند ماه پس از توبیخ سناتور جوزف مککارتی توسط سنا در دسامبر ۱۹۵۴ سخن میگفت و با مروری بر تجربه خود در وزارت دادگستریِ زمان جنگ جهانی اول، نسبت به خطر «اشتیاق به امنیت به هر قیمت» هشدار داد و ناراحتی خود را از بسیاری از برنامههای امنیتی و وفاداریسنجی دوران جنگ سرد بیان کرد.
او در ۱۱ آوریل ۱۹۷۳ درگذشت.
بزرگداشتها
ساختمان دانشکده حقوق دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو به نام اوبراین نامگذاری شده است.
در سال ۱۹۵۶، قدردانان اوبراین کرسی استادی در دانشکده الهیات هاروارد را وقف کردند و آن را به افتخار او نامگذاری کردند. این اقدام، خدمت او در اواخر دهه ۱۹۴۰ بهعنوان رئیس کمیتهای را گرامی داشت که برای «احیای» آن دانشکده شکل گرفته بود.