«شادی کودک» سرودهی ویلیام بلیک، شاعر انگلیسی، نخستین بار در مجموعهی «ترانههای معصومیت» (۱۷۸۹) منتشر شد. این شعر همتای «اندوه کودک» است که بعدها در «ترانههای تجربه» (۱۷۹۴) چاپ گردید.
رالف وان ویلیامز این شعر را در مجموعهی موسیقی «ده ترانهی بلیک» (۱۹۵۸) به آهنگ درآورد.
ساختار شعر
هر دو شعر «شادی کودک» و «اندوه کودک» از دو بند تشکیل شدهاند. اما در حالی که «اندوه کودک» از قافیهی منظم AABB پیروی میکند، «شادی کودک» در بند اول از الگوی ABCDAC و در بند دوم از ABCDDC استفاده میکند. تکرار قافیههای دوگانه در سطرهای سوم، ششم، نهم و دوازدهم، ویژگی بارز این شعر است که با قافیههای پافشاریتر «اندوه کودک» تفاوت دارد.
تحلیل ادبی
«تصویر همراه شعر، با تاکید بر پیچک گلدار و برگهای زاویهدار، نمادی از عشق خانوادگی و تجربهی قریبالوقوع است.»— جنیفر والر
هدر گلن، منتقد ادبی، بر خودمختاری کودک در رابطهای پر از شادی مشترک تاکید میکند. این مفهوم در تضاد با «ترانهی پرستار» است که در آن، عشق و مراقبت باید به دلیل رشد مستقل کودک رها شود.