تاریخ روزنامهنگاری روسیه از قرن هجدهم با تمرکز بر چالشهای باسوادی پایین، سانسور دولتی و گرایش به تبلیغات سیاسی آغاز شد. در امپراتوری خودکامه روسیه، آزادی مطبوعات وجود نداشت و روزنامهنگاری سیاسی شدیداً سرکوب میشد.
قرن نوزدهم
تا دهه ۱۸۶۰، روسهای جسور اخبار سیاسی را از طریق روزنامههای خارجی قاچاق به دست میآوردند. نویسندگانی مانند الکساندر رادیشچف به دلیل انتقاد از اوضاع روسیه، سانسور یا مجازات میشدند. اولین روزنامه خصوصی، سورنایا پچلا (زنبور شمالی)، با تأیید دولت در ۱۸۲۵ منتشر شد.
در دهه ۱۸۶۰، الکساندر دوم سانسور را کاهش داد و حدود ۶۰ روزنامه روزانه اجازه انتشار یافتند. روزنامه گولوس (صدا) با تیراژ ۲۳۰۰۰ نسخه، بسیار محبوب شد.
دوره شوروی
بلشویکها تحت رهبری لنین، کنترل کامل رسانهها را در دست گرفتند. روزنامههای ایزوستیا و پراودا به ترتیب صدای دولت و حزب کمونیست بودند. سانسور و یکسانسازی افکار، ویژگی اصلی این دوره بود.
پس از ۱۹۹۱
با فروپاشی کمونیسم، رسانهها آزاد شدند، اما در دوران پوتین، فشار بر روزنامهنگاران منتقد دولت افزایش یافت. سازمانهایی مانند گزارشگران بدون مرز و خانه آزادی از محدودیتهای شدید آزادی بیان در روسیه انتقاد کردهاند.