داو؛ شمشیر و ابزار مردم ناگا و میزو
داو (Dao) شمشیر و ابزار اصلی مردم ناگا و میزو در شمال شرق هند است؛ منطقهای که بیشتر در ایالتهای ناگالند، میزورام، مانیپور و آسام قرار دارد. این شمشیر با دسته چوبی و فرم مربعمانندش، هم برای حفر زمین کاربرد دارد و هم در نبردهای تاریخی استفاده میشد. امروزه اما داو بیشتر برای هیزمزنی و قصابی به کار میرود.
شکل و ساختار
این شمشیر پهن را میتوان در مناطق مسکونی ناگا و میزو یعنی ناگالند، مانیپور، آروناچال پرادش، میزورام و آسام پیدا کرد. داو تیغهای ضخیم و سنگین دارد که طول آن متغیر است. ویژگی بارز این شمشیر بلند، نوک آن است؛ برخلاف شمشیرهای معمولی، نوک داو به جای حالت تیز و نوکتیز، یک سطح اریب دارد که ظاهری مربعمانند به آن میبخشد. این فرم در شمشیر دای (Dha) برمهای نیز دیده میشود که در اصل از داو گرفته شده است. فرم داو ابتدا توسط مردم کاچین پذیرفته شد و از آنجا به شکل کشیدهتر دای تکامل یافت.
تیغه داو تقریباً صاف است و انحنای بسیار جزئی آن تنها با بررسی دقیق قابل مشاهده است. این تیغه سنگین و لبهای مانند قلمموش دارد. فرم منحصربهفرد آن در این است که در ناحیه دسته باریکترین حالت را دارد و به تدریج تا انتها پهنتر میشود.
دسته چوبی داو بسیار ساده است و نه محافظی دارد و نه سرپوش متمایزی. ریشه بامبو بهترین ماده برای ساخت دسته به شمار میرود. گاهی دسته با بافتهای حصیری پیچیده میشود و گاهی نیز کلاهک برنزی در انتهای آن قرار میگیرد. دسته ممکن است از عاج ساخته شود و در مواردی با نقشونگار تراشیده شود.
معمولاً داو را در غلافی چوبی که دو طرف آن باز است قرار میدهند و این غلاف را به حلقهای از رتان (نی بامبو) متصل میکنند. غلاف از یک سمت توخالی است.
کاربردها
داو تقریباً تنها ابزاری است که مردم ناگا و میزو به کار میبرند. کاربردهای آن بسیار گسترده است؛ از ساخت خانه و پاکسازی جنگل گرفته تا حفر زمین، ساخت ابزارهای بافندگی زنان، شکار و ساخت هرگونه وسیله چوبی. داو در گذشته به عنوان سلاحی در نبردهای تاریخی نیز استفاده میشد. این ابزار امروزه نیز توسط هنگ ناگا در ارتش هند به عنوان چاقوی رزمی مورد استفاده قرار میگیرد و نیروهای ناگا در جنگ کارگیل (۱۹۹۹) با آن جنگیدند.