مجسمه مرمری کوپید و سایکی که در موزههای کاپیتولین رم نگهداری میشود، نسخهای رومی از قرن اول یا دوم میلادی است که از اثری هلنیستی اواخر دوره الهام گرفته است. این مجسمه در سال ۱۷۴۹ توسط پاپ بندیکت چهاردهم به موزههای نوپای کاپیتولین اهدا شد، اندکی پس از کشف آن در باغ ویگنا متعلق به کانونیکو پانیکاله در تپه آونتین.
این اثر به دلیل تعادل ظریف و ظاهر احساسی خود به سرعت مورد توجه هنرمندان و بازدیدکنندگان نئوکلاسیک قرار گرفت و در مواد مختلفی از برنز تا سفال کپی شد. آنتونیو کانووا بهطور آگاهانه تلاش کرد تا با اثر خود در سال ۱۸۰۸، نسخه اصلی باستانی را پشت سر بگذارد.
مجسمه کاپیتولین بر نسخه دیگری از کوپید و سایکی که در قرن هفدهم کشف شده و به مجموعه مدیچی در فلورانس منتقل شده بود، سایه افکند. این اثر در سال ۱۷۹۷ توسط فرانسویها در پی معاهده تولنتینو مصادره و با تشریفات باشکوه به پاریس منتقل شد، اما پس از سقوط ناپلئون به رم بازگردانده شد.
با وجود انتقاداتی به اجرای متوسط آن، این مجسمه الهامبخش هنرمندان بعدی شد. نسخه دیگری از کوپید و سایکی توسط کنت جوزپه فده در کاوشهای اولیه خود در ویلای هادریان در تیولی کشف شد، اما اکنون ناپدید شده است. این نسخه توسط پومپئو باتونی در سالهای ۱۷۲۷-۱۷۳۰ رسم شد.