«Charger» ترانهای از گروه مجازی بریتانیایی گوریلاز است که در پنجمین آلبوم استودیویی آنها، Humanz، منتشر شد. این قطعه با حضور مهمان گریس جونز شکل گرفت و او در سراسر ترانه، خواننده اصلی، دامون آلبارن، را همراهی میکند.
ساخت و ضبط
ریشهها
یکی از هدفهای دامون آلبارن در ساخت Humanz این بود که حضور هنرمندان زن را پررنگتر کند. او در گفتوگویی گفته بود قبلاً با چهرههایی مانند بابی وامک، آیک ترنر و ابراهیم فرر همکاری کرده؛ هنرمندانی که از آنها بهعنوان «پدرخواندههای موسیقایی» یاد میشد. برای آلبومی با عنوان Humanz، اما آلبارن احساس میکرد وقت آن رسیده که با زنان پیشکسوت موسیقی نیز کار کند.
به گفته آلبارن، او و گریس جونز پیش از ضبط «Charger» چند بار با هم روبهرو شده بودند. یکی از آن برخوردها در کلوپ شبانهای متعلق به جونز اتفاق افتاد. آلبارن بعدها تعریف کرد که اشتباه کرد و به او گفت شبیه «شنلقرمزی» شده، چون شنل قرمز پوشیده بود. جونز برگشت و گفت: «شنلسیاه»، بعد دوباره رویش را برگرداند و آلبارن دیگر چیزی به او نگفت.
با وجود آن شروع نهچندان موفق، جونز بعداً در اجرای Monkey: Journey to the West اثر آلبارن حاضر شد و به او گفت از اجرا خوشش آمده است. آلبارن و جونز از طریق افرادی در تیمهای مدیریتی مشترک با هم آشنا بودند، اما آلبارن تأکید میکرد که این آشنایی کار را برای همکاری با او آسانتر نکرده بود.
ضبط
هماهنگی زمان ضبط از همان ابتدا دشوار بود. آلبارن گفته حدود چهار ماه طول کشید تا فقط یک روز ضبط با گریس جونز هماهنگ شود. در این فاصله، او روی «Charger» کار میکرد و تا زمان آماده شدن جونز، یک بستر موسیقایی ساخته بود که خوانندهای ناشناس روی آن میخواند؛ احتمال میرود آن خواننده پائولین بلک بوده باشد، چون در نسخه سوپر دلاکس قطعه حضور دارد.
وقتی جونز و آلبارن در استودیو کنار هم قرار گرفتند، آلبارن قطعه را برایش پخش کرد. جونز ابتدا واکنش مبهمی نشان داد و از وجود «نویزی» در کار شکایت کرد. آلبارن چند بار پرسید منظور او چیست و در نهایت فهمید جونز از صدای خواننده دیگر راضی نیست. پس از حذف آن بخش، جونز برای ضبط آماده شد.
آلبارن درباره آن لحظه گفت: «او مستقیم نمیگفت مشکل از صدای شخص دیگری است؛ اما وقتی آن صدا حذف شد، قطعه برای کار آماده بود. بعضیها الزاماً دوست ندارند کنار صدای کس دیگری روی یک ترانه باشند.»
جلسه ضبط جونز طولانی و پرتلاطم بود و حدود چهار ساعت ادامه پیدا کرد. او بخش زیادی از اجرا را بداهه خواند؛ با چنان شدتی که آلبارن را شگفتزده کرد. آلبارن بعداً درباره انرژی او گفت: «کمی فرازمینی است؛ انرژیاش کاملاً از جنس این دنیا نیست.» مدتی پس از ضبط، آلبارن برگههایی را که متنهای خواندهشده جونز روی آنها چاپ شده بود کف استودیو پهن کرد و از میان تکههایی که مناسب میدانست، متن نهایی «Charger» را ساخت. گفته میشود میکس نهایی استفن سجویک برای این قطعه شامل ۹۰ ترک جداگانه بوده است.
واکنش منتقدان
«Charger» عموماً نقدهای مثبتی دریافت کرد. مجله Q و Consequence of Sound آن را از قطعههای شاخص Humanz دانستند. Consequence of Sound نوشت که شاید خندههای مرموز گریس جونز روی ضربهای صنعتی در نگاه اول نامتعارف به نظر برسد، اما «Charger» یکی از بهترین ترانههای گوریلاز تا آن زمان است و فضای رقصمحور آلبوم را به انفجاری رنگارنگ و آشفته از صدا تبدیل میکند.
در نقدی از این قطعه آمده است: «خندههای نفوذپذیر گریس جونز در کنار ضربهای صنعتی ممکن است در نگاه اول عجیب به نظر برسد، اما نتیجه یکی از بهترین ترانههای گوریلاز تا امروز است.»
برخی منتقدان هم از تضاد صدای آلبارن و جونز لذت بردند. NME این قطعه را فضایی دانست که در آن گریس جونز بر فراز خطی دو نُتی و تحریفشده دندانهایی ابولهولوار نشان میدهد، در حالی که صدای سردرگم آلبارن در تکههایی پریشان بیرون میریزد؛ نتیجهای عجیب، اما درخشان.
هویت سبکی
از نظر سبکی، «Charger» در مرز الکترو، راک انگلیسی و نئو-سایکدلیا قرار میگیرد. ترکیب صدای تئاتری گریس جونز، اجرای سردرگم آلبارن و ضربهای صنعتی باعث شده این ترانه هم فضایی رقصمحور داشته باشد و هم حالوهوایی تاریک، نامنظم و سینمایی.
دستاندرکاران
- دامون آلبارن: خوانندگی، گیتار، درامز، سینتیسایزر
- گریس جونز: خوانندگی
- رمی کاباکا جونیور: برنامهریزی درامز
- The Twilite Tone: درامز و سینتیسایزر اضافی
- جان دیویس: مهندس مسترینگ
- ساموئل اگلنتون: کمکمهندس ضبط
- استفن سجویک: مهندس میکس و مهندس ضبط