منظرهبرداری: اصل ادغام چشمانداز
منظرهبرداری (Shakkei) تکنیکی در طراحی باغهای سنتی شرق آسیاست که با ادغام چشماندازهای طبیعی اطراف، عمق و زیبایی به باغ میبخشد. این روش که ریشه در چین دارد، در باغهای ژاپنی و چینی به اوج رسیده است.
اصول منظرهبرداری در طراحی باغ
یک باغ با منظرهبرداری باید چهار اصل را رعایت کند:
- باغ باید در محدوده ساختمان باشد.
- نیاز به یک عنصر طبیعی مانند کوه یا دریاچه برای ادغام دارد.
- طراح باید چشمانداز را ویرایش کند تا فقط ویژگیهای مورد نظر دیده شود.
- منظره ادغامشده باید با پیشزمینه باغ هماهنگ باشد.
نمونههای برجسته
باغهای چینی:
- باغ مدیر زحمتکش، سوژو
- کاخ تابستانی، پکن
- باغ مورینآن، کیوتو
- ویلای شوگاکوین، کیوتو
منظرهبرداری در معماری مدرن
در دهه ۱۹۶۰، منظرهبرداری بهعنوان تکنیکی در نظریه معماری مدرن مطرح شد. معماران ژاپنی با الهام از این روش، به دنبال ایجاد پیوستگی بین فضاهای داخلی و خارجی بودند.
دستهبندی منظرهبرداری در کتاب یوانیه
کتاب چینی یوانیه (۱۶۳۵) چهار دسته منظرهبرداری را معرفی میکند:
- یوانجیه: ادغام چشماندازهای دوردست مانند کوهها
- لینجیه: ادغام عناصر همسایه مانند ساختمانها
- یانگجیه: ادغام عناصر بالایی مانند ابرها
- فوجیه: ادغام عناصر پایینی مانند سنگها