قانون مقررات بانکی، ۱۹۴۹
قانون مقررات بانکی، ۱۹۴۹، قانونی در هند است که فعالیت تمام مؤسسات بانکی در این کشور را تنظیم میکند. این قانون ابتدا با نام قانون شرکتهای بانکی در سال ۱۹۴۹ تصویب شد و از ۱۶ مارس ۱۹۴۹ به اجرا درآمد. در سال ۱۹۶۶، نام آن به قانون مقررات بانکی تغییر یافت و از سال ۱۹۵۶ در ایالت جامو و کشمیر نیز اعمال شد.
در ابتدا، این قانون فقط به بانکهای تجاری اعمال میشد، اما در سال ۱۹۶۵ اصلاح شد تا بانکهای تعاونی را نیز شامل شود. در سال ۲۰۲۰، اصلاحاتی برای قرار دادن بانکهای تعاونی زیر نظر مستقیم بانک مرکزی هند (RBI) اعمال شد.
چکیده
این قانون چارچوبی برای نظارت و تنظیم فعالیتهای بانکی تجاری در هند فراهم میکند و مکمل قانون شرکتها، ۱۹۵۶، است. مؤسسات اعتباری کشاورزی اولیه و بانکهای رهنی تعاونی زمین از شمول این قانون مستثنی هستند.
بانک مرکزی هند بر اساس این قانون، اختیاراتی مانند صدور مجوز بانکی، نظارت بر سهامداران، تنظیم عملیات بانکی، و صدور دستورالعملهای حسابرسی را دارد. همچنین میتواند در موارد ضروری، توقف فعالیتها، ادغام و تصفیه بانکها را کنترل کند.
اصلاحات
در سال ۲۰۲۰، وزیر دارایی، نیرمالا سیترامن، لایحهای برای اصلاح این قانون ارائه کرد. این لایحه هدف قرار دادن تمام بانکهای تعاونی زیر نظر بانک مرکزی هند را داشت و ۱۴۸۲ بانک تعاونی شهری و ۵۸ بانک تعاونی چندایالتی را تحت نظارت مستقیم این نهاد قرار داد. همچنین به بانک مرکزی امکان بازسازی یا ادغام بانکها بدون نیاز به توقف فعالیتها را داد.