فراخوان تمامشمارهای (All-number calling - ANC)، طرحی بود که در سال ۱۹۵۸ توسط بل سیستم در ایالات متحده آمریکا معرفی شد تا جایگزین سیستم پیشین استفاده از نام مبادله تلفنی در ابتدای شماره تلفن گردد. این طرح، ساختار شماره تلفن را به ده رقم تغییر داد که شامل یک کد منطقه سه رقمی، یک کد دفتر مرکزی سه رقمی و یک شماره خط چهار رقمی بود.
تاریخچه
تا دهه ۱۹۵۰، شماره تلفنها در آمریکا و بسیاری از کشورهای دیگر شامل نام مبادله تلفنی و چهار یا پنج رقم شماره مشترک بود. دو یا سه حرف اول نام مبادله، که معمولاً روی صفحه تلفنهای چرخشی نمایش داده میشد، به ارقام تبدیل میشد. برای مثال، شماره تلفنی در نیویورک ممکن بود CHelsea 2-5034 باشد که مشترک آن را به صورت ۲۴۲۵۰۳۴ (با تبدیل C به ۲ و H به ۴) شمارهگیری میکرد.
پس از جنگ جهانی دوم، طرح شمارهگذاری سراسری سال ۱۹۴۷ تلاش کرد تا با استفاده از سیستم دو حرفی دفتر مرکزی و یک رقم، به همراه چهار رقم برای شماره خط، برنامههای شمارهگذاری محلی را یکپارچه کند. این سیستم به عنوان 2L-5N یا به اختصار 2-5 شناخته میشد و پیشبینی میشد تا پس از سال ۲۰۰۰ نیز قابل استفاده باشد. با این حال، تقاضای فزاینده برای خدمات تلفنی در دهههای پس از جنگ، تا اواخر دهه ۱۹۵۰ مشخص کرد که این سیستم تا حدود سال ۱۹۷۵ از کار خواهد افتاد. محدودیتهای ارقام اولیه قابل استفاده در کدهای دفتر مرکزی، که ناشی از استفاده از نامهای رایج برای دفاتر مرکزی بود، دیگر قابل حفظ نبود.
در سال ۱۹۶۲ پیشبینی شد که تا سال ۱۹۸۵ تعداد تلفنها در کشور به جمعیت ۲۸۰ میلیونی و تا سال ۲۰۰۰ به ۶۰۰ میلیون تلفن برای ۳۴۰ میلیون نفر برسد. در نتیجه، ادارات تلفن آمریکای شمالی ابتدا ترکیباتی از حروف را معرفی کردند که نمیتوانستند به یک نام قابل تلفظ برای دفتر مرکزی مرتبط شوند، به ویژه در ایالتهای پرجمعیت مانند نیویورک.
راه حل نهایی
راه حل نهایی برای تهدید فزاینده فرسودگی شمارهگذاری، توسط مهندسان و مدیران AT&T و پس از مطالعات عمیق بر روی تمام روشهای جایگزین اتخاذ شد. تصمیم بر این شد که محدودیتهای استفاده از نامها و پیشوندهای حرفی حذف شوند.
این هدف برای مدتی در درون AT&T در نظر گرفته شده بود. در سال ۱۹۵۴، جان کارلین پروژهی تحقیقاتی را هدایت کرد که ظرفیت حافظه و دقت شمارهگیری کارکنان را هنگام استفاده از شمارههای هفت رقمی متشکل از ارقام، بررسی میکرد. در همان زمان، برخی از بخشهای انتشار دایرکتوری نیز شروع به حذف کامل نام دفتر مرکزی از دایرکتوریهای تلفن کردند و ترجیح دادند فقط حروف قابل شمارهگیری پیشوند را لیست کنند. این رویه اثرات نامطلوبی نداشت و راه را برای لیست کردن شمارههای تلفن به سبک 2-5، که در آن دو حرف هیچ ارتباطی با نام قابل تلفظ نداشتند، هموار کرد.
تحت فراخوان تمامشمارهای، تعداد پیشوندهای مجاز دفتر مرکزی از ۵۴۰ به ۸۰۰ افزایش یافت، اما دو رقم اول کد دفتر مرکزی همچنان به محدوده ۲ تا ۹ محدود بود و هشت ترکیب که به ۱۱ ختم میشدند به عنوان کدهای ویژه تماس رزرو شدند. این امر استخر شمارهگذاری کدهای دفتر مرکزی را به ۶۴۰ افزایش داد و منجر به تقسیم فضای پیشوند (۰۰۰-۹۹۹) بر اساس جدول سمت راست شد.
اجرای میدانی و واکنشها
فراخوان تمامشمارهای برای اولین بار در ویچیتا فالز، تگزاس، از ۱۹ ژانویه ۱۹۵۸، با نصب یک مبادله جدید چرخشی، آزمایش میدانی شد. نتایج نشاندهنده کاهش قابل توجهی در خطاهای شمارهگیری در مقایسه با نصب سیستمهای جدیدی بود که از سیستم شمارهگذاری 2-5 استفاده میکردند.
در جوامع کوچک، سیستم جدید با مقاومت کمی روبرو شد. در کونسل بلافز، آیووا، با حدود ۲۶۰۰۰ مشترک تلفن، در مارس ۱۹۶۰ هیچ مقاومت عمدهای ایجاد نکرد. با این حال، در معرفیهای در مقیاس بزرگتر در کالیفرنیا در سال ۱۹۶۲، این تغییر باعث اعتراض شدید کاربران شهری شد که شمارهگیری تمامرقمی را غیرانسانی میدانستند.
کارلین، مخترع سیستم تمامشمارهای، بیان کرد که زنی در یک مهمانی کوکتل به او نزدیک شده و پرسیده است: «شما جان کارلین هستید که مسئول فراخوان تمامشمارهای هستید؟» او با افتخار پاسخ داد: «بله، من هستم.» سپس زن پرسید: «چه احساسی داری که منفورترین مرد آمریکا باشی؟» مخالفان سازمانهای مختلفی را برای مخالفت با فراخوان تمامشمارهای تشکیل دادند، از جمله اتحاد ضد شمارهگیری رقمی (Anti-Digit Dialing League) و کمیته ده میلیون نفری برای مخالفت با فراخوان تمامشمارهای (Committee of Ten Million to Oppose All-Number Calling) برای فشار بر AT&T جهت کنار گذاشتن این طرح.
کشورهای دیگر نیز گذارهای مشابهی را برای حذف نامهای مبادله معرفی کردند. در بریتانیا، سیستم جدید به عنوان شمارهگیری تمامارقام (all-figure dialling) شناخته میشد.