عبارت مورد نظر خود را بنویسید
مستند «گری وینوگراند: همهچیز قابلعکاسی است» محصول ۲۰۱۸ و به کارگردانی ساشا واترز فریر، نگاهی عمیق به زندگی و آثار این عکاس افسانهای است. این اثر در جشنوارههای معتبر حضور یافت و توانست جایزه ویژه هیئت داوران ساوتبایساوتوست را به خود اختصاص دهد.
آرامگاه هرمی شونهوفن در گورستان گریسلند شیکاگو، یادمانی خانوادگی از جنس گرانیت خاکستری است که در ۱۸۹۳ توسط ریچارد ای. اشمیت طراحی شد و با تلفیق نمادهای مصری و مسیحی، به یکی از عکاسیشدهترین بناهای این گورستان تبدیل شده است.
دوربین کانن EOS-1D Mark III، یک DSLR حرفهای با سنسور 10.1 مگاپیکسلی، در سال 2007 معرفی شد. این دوربین با قابلیت Live View، بهبود چیدمان دکمهها و امکانات بیسیم پیشرفته، انقلابی در عکاسی حرفهای ایجاد کرد. با وجود برخی مشکلات اولیه فوکوس خودکار، بهروزرسانیهای متعدد، آن را به یکی از محبوبترین ابزارهای عکاسان تبدیل کرد.
فیلمهای پیدا شده (Found film) به نگاتیوهای عکاسی یا فیلمهای سینمایی نور دیده اما ظاهر نشده گفته میشود. این گنجینههای فراموش شده، دریچهای به سوی تاریخ باز میکنند و گاه حاوی تصاویری از رویدادهای مهم هستند. یافتن و ظاهر کردن این فیلمها، فرایندی تخصصی است.
در این صفحه با فهرست آبشارهای نامدار سوئیس آشنا میشوید؛ راهنمایی سریع برای یافتن اطلاعات هر آبشار و انتخاب مقصدی طبیعی برای سفر، عکاسی یا طبیعتگردی.
سازمان غیرانتفاعی زنان عکاس حرفهای (PWP) در سال ۱۹۷۵ در نیویورک پایهگذاری شد. این مجموعه با بیش از ۲۰۰ عضو، تلاش میکند با ایجاد فضایی پویا و حمایتی، جایگاه زنان عکاس را ارتقا دهد و علاقه عمومی به عکاسی را ترویج کند.
پاناسونیک Lumix DC-G9 یک دوربین بدون آینه میکرو فورسرتدز با لنز قابل تعویض است که در ۲۰۱۷ معرفی شد. این مدل با عکاسی پیاپی سریع، حالت ۸۰ مگاپیکسلی و جانشین قدرتمند G9 II، گزینهای جدی برای عکاسان است.
سال لوپس، عکاس و چاپگر آمریکایی، با آثار مستند درباره یادبود ویتنام و ایدز، چاپهای پلاتینیوم و همکاری با چهرههای بزرگ عکاسی شناخته میشود.
ایمن لطفی، عکاس هنرهای زیبای مصری، با تلفیق تکنیکهای مختلف و بهرهگیری از فناوریهای نوین، آثاری خلاقانه و تأثیرگذار خلق میکند. او در سال ۱۹۶۸ در قاهره متولد شد و پس از تجربههایی در طراحی مد و کارگردانی هنری، به دنیای عکاسی حرفهای قدم گذاشت.
کارلتون وارد جونیور، عکاس انجمن نشنال جئوگرافیک، با ثبت تصاویر خیرهکننده از حیات وحش و میراث فرهنگی، بهویژه در فلوریدا، به حفاظت از طبیعت و فرهنگ کمک میکند. او بنیانگذار موسسه میراث طبیعت و فرهنگ (LINC) است.
ویلیام بیتی نامی مشترک میان چند چهره از حوزههای پزشکی، سیاست، ورزش، مهندسی، هنر و عکاسی است. این صفحه برای تشخیص افراد همنام بر پایه زمینه فعالیت، ملیت و سالهای زندگی هرکدام طراحی شده است.
هیتومی آیزاوا، بازیگر، مدل گراور و کوئین مسابقه ژاپنی است. او در سال 2006 به عنوان برترین آیدل دنیای گراور شناخته شد و در فیلمها و سریالهای متعددی از جمله "Miss Machiko" ایفای نقش کرده است. آیزاوا همچنین در زمینه موسیقی و عکاسی نیز فعالیت دارد.
موزه فلاتز در دورنبیرن اتریش، با تکیه بر اهدای آثار ولفگانگ فلاتز شکل گرفت و امروز با نمایشگاههای هنر معاصر، عکاسی، اجرا و برنامههای فرهنگی شناخته میشود.
گالری جاده ابریشم، نخستین نگارخانه تخصصی عکاسی معاصر در ایران، از سال ۲۰۰۱ در تهران فعالیت میکند و نقش مهمی در معرفی عکاسان ایرانی به مخاطبان داخلی و جهانی داشته است.
عکاسی آرام رویکردی در عکاسی معاصر است که در واکنش به سرعت و روزمرگی عکاسی دیجیتال شکل گرفته است. در این روش، هنرمندان با بازگشت به تکنیکهای دستی و ارتباطی موشکافانه با متریالهای فیزیکی، فرآیند خلق تصویر را کُندتر و عمیقتر میکنند.
آلفرد گرگوری، کوهنورد و عکاس حرفهای بریتانیایی، عضو تیم صعود تاریخی اورست در سال ۱۹۵۳ بود. او در این مأموریت عهدهدار عکاسی بود و تا ارتفاع ۸۵۰۰ متری صعود کرد. زندگی پربار او با سفرهای بیشمار عکاسی و ثبت تصاویری از سراسر جهان همراه بود.
یلیزاوتا سرواتینسکا، عکاسخبرنگار اوکراینی متولد ۱۹۹۷، از دوران دانشجویی عکاسی میکرد و اکنون تهاجم تمامعیار روسیه به اوکراین را پوشش میدهد. عکس او از کمدی با شمایل مذهبی در بوردیانکا به نمادی از پایداری مردم اوکراین تبدیل شد.
کانستنس تالبوت، هنرمند انگلیسی قرن نوزدهم، بهعنوان نخستین زنی شناخته میشود که عکسی گرفت؛ تصویری محو از شعری کوتاه از توماس مور. زندگی هنری او و نقشش در الهامبخشی به فرایند نگاتیو-پوزیتیو، جایگاهی ویژه در تاریخ عکاسی دارد.
دومِنیکو برِزولین (۱۸۱۳-۱۹۰۰)، نقاش و عکاس ایتالیایی، در پادوآ متولد شد. او پس از آموزش نقاشی تزئینی، به مناظر و نماهای معماری (ودوتِه) روی آورد. برِزولین که در نقاشی به موفقیت چندانی نرسید، به عکاسی در فضای باز، که در آن زمان نوپا بود، روی آورد و در آکادمی هنرهای زیبای ونیز به تدریس هنر منظرهنگاری پرداخت.
ژول بسون، نقاش فرانسوی، پس از سالها تحصیل در پاریس، در دوران کهولت سن به هندوچین مهاجرت کرد. او با دریافت جایزه ایندوچین و ریاست بر مدرسه هنرهای کاربردی، آثار ماندگاری از زندگی جنوب ویتنام و کامبوج خلق کرد و هنر عکاسی را نیز در میان دانشجویانش ترویج داد.
