244 مقاله — صفحه 9 از 21
عمارت لیتنه، واقع در منطقه تاریخی ویدزمه در شمال لتونی، در نیمه اول قرن نوزدهم به سبک کلاسیک برای بارون اتو فون ولف ساخته شد. این عمارت در جریان انقلاب ۱۹۰۵ دچار آتشسوزی شد، اما بعدها با طراحی سادهتر بازسازی گردید. پس از اصلاحات کشاورزی لتونی در ۱۹۲۱، عمارت ملی شد و زمینهایش تقسیم گردید. از سال ۱۹۲۴، این ساختمان به مدرسه ابتدایی لیتنه تبدیل شده است.
کوزهگری چیتنانگو، واقع در شهرستان مدیسون نیویورک، مجموعهای تاریخی شامل دو ساختمان آجری بزرگ است که در سالهای ۱۸۹۸-۱۸۹۹ برای شرکت کوزهگری چیتنانگو ساخته شدند. این مکان در سال ۲۰۰۹ در فهرست ملی اماکن تاریخی آمریکا ثبت شد.
خانهٔ خواهران کوچک فقیران، معروف به می کاسا، یک مرکز نگهداری از سالمندان در منطقهٔ سالامانکا در مادرید اسپانیا است. این مرکز توسط گروه خواهران کوچک فقیران اداره میشود که مرکز مشابهی نیز در منطقهٔ چامارتین دارند. ساختمان این مرکز با طراحی ریکاردو گارسیا گوئرتا و با سبک نئومودخار ساخته شده و از سال ۱۹۹۶ به عنوان میراث فرهنگی اسپانیا محافظت میشود.
منطقه تاریخی غرب در اورورا، ایلینوی، مجموعهای از ۹۸ ساختمان در حاشیه غربی رودخانه فاکس است. ۷۷ ساختمان از این مجموعه، ارزش تاریخی منطقه را شکل میدهند. این منطقه از سال ۱۸۳۵ با مهاجرت مهاجران شرقی آمریکا رونق گرفت و با انتقال مقر راهآهن شیکاگو به اورورا در ۱۸۵۵، رشد جمعیتی قابل توجهی را تجربه کرد.
زبالهسوز هندمارش، واقع در حومه آدلاید در استرالیای جنوبی، سازهای تاریخی است که در سال ۱۹۳۵ توسط والتر برلی گریفین، معمار مشهور کانبرا، طراحی شد. این زبالهسوز که برای دفع زبالههای خانگی ساخته شده بود، امروزه به عنوان اثری مهم در معماری قرن بیستم استرالیا شناخته میشود.
گوان بوگامه، محوطه باستانی در منطقه شرقی سول سومالیلند، بقایای شهری کهن با حدود دویست ساختمان را در خود جای داده است. معماری این سازهها شباهت زیادی به سبک ساختمانهای تاریخی مناطق حمرواین و شنگانی موگادیشو دارد.
خانه لِی-بوزکا، واقع در ۲۰۵ فِروایندز هالتسویل تگزاس، بین سالهای ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۲ ساخته شد و در سال ۱۹۷۱ در فهرست مکانهای تاریخی ملی آمریکا ثبت شد. این خانه دوطبقه با سقف شیروانی قرمز و تزئینات چوبی منحصربهفرد، یادگاری از معماری قرن نوزدهم است. طراحی آن توسط ویکتور هوگو، نویسنده فرانسوی، بهعنوان پاداشی برای خدمات پزشکی دکتر جیمز لِی انجام شد.
خانه دیوید جی. و مگی جونز، واقع در داجویل، ویسکانسین، بنایی تاریخی است که در سال ۱۸۷۸ ساخته شد. این خانه ابتدا برای جی.سی. هاکینگ، مهاجر کُرنی و معدنکار، ساخته شد و بعدها توسط دیوید جی. جونز، مهاجر ولزی و کهنهسرباز جنگ داخلی، سکونت یافت. این بنا در سال ۱۹۹۴ در فهرست اماکن تاریخی ایالتی و ملی ثبت شد.
خانه آیزاک برانر، واقع در ۲۰۵ خیابان وست جونز در ساوانا، جورجیا، ساختمانی تاریخی است که در سال ۱۸۵۱ میلادی ساخته شده است. این خانه بخشی از منطقه تاریخی ساوانا به شمار میرود و توسط مری لین موریسون به عنوان ساختمانی با اهمیت ویژه شناسایی شده است.
منطقه تاریخی ویلارد در ایالت یوتا، ایالات متحده، با ۱۱۷ ساختمان تاریخی، از جمله مدرسهای از سال ۱۹۰۲ و خانههایی با سبکهای معماری یونانی و گوتیک، در فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی قرار دارد. این منطقه در سال ۱۸۵۱ بنیانگذاری شد و نام آن به افتخار ویلارد ریچاردز، یکی از رهبران مورمون، انتخاب شد.
خانه ویلیام دبلیو. کیمبال، واقع در خیابان پریری شیکاگو، یک بنای تاریخی است که در سال ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۲ برای ویلیام والاس کیمبال، تولیدکننده پیانو، ساخته شد. این خانه با هزینه یک میلیون دلار، نمادی از ثروت و شکوه دوران خود است و امروزه به عنوان مقر فدراسیون فوتبال ایالات متحده استفاده میشود.
کلیسای گریس ونورست، واقع در شهر جرزی، شهرستان هادسون، نیوجرسی، در سال ۱۸۵۳ ساخته شد و در سال ۱۹۷۹ در فهرست مکانهای تاریخی ملی آمریکا ثبت شد. این کلیسای سبک گوتیک انگلیسی، توسط دتلف لیناو طراحی شده و با سنگ قهوهای و سقف اردواز ساخته شده است. در سال ۱۸۶۴ با افزودن دو بخش و غسلخانه گسترش یافت و در ۱۹۱۲ برج ۵۷ فوتی به آن اضافه شد.
