265 مقاله — صفحه 10 از 23
سر اُوِدیل پرایس (۱۷۴۷–۱۸۲۹)، نویسندهٔ رسالهٔ «زیبایی پیکرنگارانه در برابر شکوهمندی و زیبایی محض»، مالک زمیندار هرتفوردشیری بود که در کانون مناظرههای پیکرنگارانه دهه ۱۷۹۰ قرار داشت. او با حفظ عناصر طبیعی در طراحی منظر، نظیر درختان کهن و مسیرهای ناهموار، به مخالفت با سبک رسمی و متقارن کلاسیک پرداخت.
لویی فرناند ال بزرگ (۱۶۱۲-۱۶۸۹)، نقاش پرتره فرانسوی و بنیانگذار آکادمی نقاشی و مجسمهسازی پاریس بود. او تحت تأثیر هنرمندان بزرگی مانند آنتونی فان دیک قرار داشت و به عنوان معلم پسرش، لویی فرناند ال کوچک، شناخته میشود.
بتینا فون تسهل (زاده ۱۹۷۱) هنرمند آلمانی ساکن لندن است که بر عکاسی، نصب و کاوش آرشیوی تمرکز دارد. آثار او با نگاهی مشاهدهگرایانه و استفاده از نمایههای پروفایل و سایهروشن، شرایط انسانی را به تصویر میکشند. او در موزههایی مانند ویکتوریا و آلبرت و فروید اقامت هنری داشته و آثار دائمی خلق کرده است.
نقاشی «هوگارت در حال نقاشی الههٔ کمدی» اثری از ویلیام هوگارت است که در گالری ملی پرتره لندن نگهداری میشود. این اثر حدود سال ۱۷۵۷ خلق و در ۱۷۵۸ بهصورت چاپ منتشر شد. هوگارت خود را در حال نقاشی الههٔ کمدی به تصویر کشیده است، نمادی از الهام هنری که ارتباطی عمیق با شعار هنری او دارد.
تابلوی «مادونا و کودک با حضور القدیس فرانسیس» اثری از نقاش رنسانس ایتالیایی، کوریجو، است که در سالهای ۱۵۱۴ تا ۱۵۱۵ خلق شده و اکنون در گالری Gemäldegalerie Alte Meister در درسدن آلمان نگهداری میشود. این نقاشی، فرانسیس آسیزی را با نشانههای استیغماتا در حال سجده در برابر مادونا و کودک بر تخت نشان میدهد. موضوع اصلی اثر، شفاعت مادونا است که پس از تعریف سگما حبلهی بدون گناه در سال ۱۴۷۳ توسط فرقهی فرانسیسکنها ترویج شد.
آکاشتوئت امبر (مرد دارزده) مجله هنری پیشرو به زبان مجارستانی بود که سندور بارتا در وین منتشر کرد. این مجله از نوامبر ۱۹۲۲ تا فوریه ۱۹۲۳ در پنج شماره چاپ شد و با زیرعنوان «ارگان فرهنگ سوسیالیستی جهانی» شناخته میشد. بارتا با انتقاد از رویکرد مجله MA، بر لزوم ارتباط هنر با ادبیات و انقلاب اجتماعی تأکید کرد.
تیموفی بویچوک (۱۸۹۶-۱۹۲۲) نقاش اوکراینی و برادر کوچکتر میخایلو بویچوک بود. او با استعداد ذاتی در نقاشی، بهعنوان دستیار برادرش در مرمت آثار هنری فعالیت کرد. آثار او تحت تأثیر هنر بیزانسی و فولکلور اوکراینی، بهویژه پرترهها و پوسترهای سیاسی، شهرت یافتند. مرگ زودهنگام او در ۲۶ سالگی، مانع از تأثیر بیشترش بر جامعه هنری شد.
تابلوی «شرط آخر بانو» اثر ویلیام هوگارت، لحظهای سرنوشتساز را به تصویر میکشد که زنی بین از دست دادن مالی یا اخلاقی خود تصمیم میگیرد. این اثر که در سال ۱۷۵۹ خلق شد، یکی از آخرین کارهای هوگارت است و با الهام از نمایشنامهای به همین نام، داستان زنی را روایت میکند که در بازی قمار، ثروت خود را از دست میدهد و با پیشنهاد وسوسهانگیز حریفش مواجه میشود.
ژان روبیکه (۱۸۷۴-۱۹۶۰) تاریخنگار هنر، منتقد و متصدی موزه فرانسوی بود. او همچنین با نام مستعار ژان روبی به عنوان نمایشنامهنویس و لیبرتیست اپرا فعالیت میکرد. روبیکه سالها در موزه کارناواله خدمت کرد و آثار متعددی در زمینه تاریخ هنر و زندگی روزمره در دورههای مختلف تاریخی نگاشت.
طراحی قلم، هنر و فرآیند خلق قلمهای تایپوگرافی است که شامل رسم هر حرف با سبک یکپارچه میشود. این فرایند از ابداع گوتنبرگ در قرن ۱۵ تا عصر دیجیتال تکامل یافته است. طراحان قلم باید به جزئیات بصری، تناسب حروف و فضاهای منفی توجه کنند تا قلمی خوانا و کارآمد خلق کنند.
فیلیس موریل کوان آرچیبالد (بعداً فیلیس آرچیبالد کلی)، مجسمهساز بریتانیایی، در ۱۸۸۰ متولد شد و در ۹ مارس ۱۹۴۷ درگذشت. او عضو وابسته انجمن سلطنتی مجسمهسازان بریتانیا و عضو انجمن هنرمندان زن گلاسگو بود. فیلیس در تونبریج ولز متولد شد و در گلاسگو و پاریس تحصیل کرد. او بهعنوان مجسمهساز حیوانات و پرترههای انسانی شهرت یافت و آثارش در گالریهای معتبر بریتانیا و پاریس به نمایش درآمد.
لوری وارنر (۱۹۰۰-۱۹۸۳)، نقاش کانادایی و از پیشگامان مدرنیسم در کنار کتلین مان و برترام بروکر بود. او تحت تأثیر گروه هفت و آرتور لیسمیر، سبک خود را در نقاشی مناظر تزئینی و استفاده از رنگهای قوی شکل داد. وارنر در اروپا تحصیل کرد و پس از بازگشت به کانادا، به عنوان یکی از přispندگان نمایشگاه ۱۹۲۶ گروه هفت شناخته شد.
