335 مقاله — صفحه 5 از 28
دوره سوم پارلمان سنگاپور از ۱۲ اکتبر ۱۹۷۲ آغاز و در ۶ دسامبر ۱۹۷۶ منحل شد. این دوره در دو جلسه برگزار شد و اعضای آن در انتخابات عمومی ۱۹۷۲ انتخاب شدند. حزب اقدام مردمی به رهبری لی کوان یو اکثریت پارلمان را در دست داشت.
آیزاک شاپیرو، وکیل آمریکایی متولد ۱۹۳۱ در ژاپن، کارشناس حقوق شوروی و ژاپن است. او ریاست انجمن ژاپن را بر عهده داشته و کتابهایی در مورد روابط ژاپن و آمریکا نوشته است. شاپیرو در دوران جنگ جهانی دوم در هاربین و یوکوهاما زندگی کرد و پس از مهاجرت به آمریکا، در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد. او نقش کلیدی در تأسیس اولین دفتر وکالت خارجی در توکیو داشت و به دلیل خدماتش در ارتقای روابط فرهنگی آمریکا و ژاپن، نشان خورشید تابان را دریافت کرد.
روابط آفریقا و اتحاد جماهیر شوروی از ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۱ شامل همکاریهای دیپلماتیک، سیاسی، نظامی و فرهنگی بود. شوروی ابتدا علاقه کمی نشان داد، اما با استعمارزدایی آفریقا در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، فرصت گسترش نفوذ خود را یافت. شوروی با ارائه کمکهای مالی و نظامی به کشورهای آفریقایی، تلاش کرد نفوذ خود را افزایش دهد، اما مدل توسعه سوسیالیستی آن با ملیگرایی آفریقایی همخوانی نداشت.
در آوریل ۱۹۸۲، کویت میزبان نشست فوقالعاده وزرای جنبش عدم تعهد با محوریت مسئله فلسطین بود. این نخستین نشست از سه نشست برنامهریزیشده در آن سال بود که توسط دفتر هماهنگی جنبش در نیویورک سازماندهی شد. این نشست فرصتی تاریخی برای مصر فراهم کرد تا پس از قطع روابط دیپلماتیک با کشورهای عربی به دلیل توافقنامه کمپ دیوید، در کنفرانسی در یک کشور عربی شرکت کند.
در سال ۱۹۴۶، دو بار انتخابات قانونگذاری در فرانسه برگزار شد. اولین انتخابات در ژوئن و دومین انتخابات در نوامبر همان سال انجام گرفت. این انتخاباتها در دورهای حساس از بازسازی فرانسه پس از جنگ جهانی دوم برگزار شدند.
سند گیلکریست نامهای است که به سال ۱۹۶۵ بازمیگردد و اغلب برای اثبات دخالت غرب در سرنگونی سوکارنو در اندونزی مورد استناد قرار میگیرد. این نامه که به ادعای نویسنده، از سوی اندرو گیلکریست، سفیر بریتانیا در جاکارتا، به وزارت خارجه بریتانیا ارسال شده، از برنامه مشترک آمریکا و بریتانیا برای مداخله نظامی در اندونزی سخن میگوید.
هربرت بلانکنهورن، دیپلمات آلمانی متولد ۱۹۰۴، عضو حزب نازی و همزمان بخشی از مقاومت ضد هیتلر بود. او در سفارتخانههای سوئیس، یونان و پس از جنگ به عنوان سفیر آلمان غربی در ایتالیا، فرانسه و بریتانیا خدمت کرد. نقش او در مقاومت و تاثیرگذاری بر سیاست خارجی آلمان پس از جنگ، زندگینامهاش را به موضوعی جالب توجه تبدیل کرده است.
آلمان در دورهای پرتلاطم از فروپاشی امپراتوری تا روی کار آمدن نازیها، شاهد خشونتهای سیاسی گستردهای بود. این خشونتها از انقلاب ۱۹۱۸–۱۹۱۹ آغاز شد و تا انتخابات ۱۹۳۳ و تصویب قانون تفویض اختیارات ادامه یافت. درگیریها عمدتاً میان گروههای راستگرا و چپگرا، از جمله حزب کمونیست آلمان، رخ میداد و با ترورها و شورشهایی مانند قیام اسپارتاسیستها و کودتای کاپ همراه بود.
در سال ۱۳۱۵ خورشیدی (۱۹۳۷ میلادی)، السالوادور تحت ریاستجمهوری ماکسیمیلیانو هرناندز مارتینز اداره میشد. این سال شاهد رویدادهای مهمی در تاریخ این کشور بود که در این مقاله به آنها پرداخته میشود.
کمیته ویژه سازمان ملل در مورد فلسطین (UNSCOP) در سال ۱۹۴۷ به درخواست دولت بریتانیا تشکیل شد تا راهحلی برای آینده حکومت فلسطین بیابد. این کمیته متشکل از نمایندگان ۱۱ کشور بود که به فلسطین سفر کردند و از سازمانهای صهیونیستی و عربی شواهد جمعآوری نمودند. گزارش نهایی کمیته، طرح تقسیم فلسطین به دو کشور مستقل را پیشنهاد کرد که با مخالفت اعراب و پذیرش صهیونیستها مواجه شد.
کنفرانس صلح ترابزون از ۱۴ مارس تا ۱۳ آوریل ۱۹۱۸ بین امپراتوری عثمانی و هیئت نمایندگی مجلس ملی ماورای قفقاز برگزار شد. این کنفرانس پس از آتشبس ارزنجان و پیمان برست-لیتوفسک، با هدف تعیین مرزهای جدید و حل اختلافات ارضی بین دو طرف برگزار گردید.
در ۴ دسامبر ۱۹۸۰، همهپرسی استقلال در منطقه سیسکی آفریقای جنوبی برگزار شد. بیش از ۹۹٪ رایدهندگان به استقلال رای دادند و در سال ۱۹۸۱، پس از تصویب قانون وضعیت سیسکی توسط دولت آفریقای جنوبی، این منطقه مستقل اعلام شد.
