5 مقاله
رتینوپاتی به هرگونه آسیب به شبکیه چشم گفته میشود که ممکن است منجر به اختلالات بینایی شود. این بیماری اغلب به بیماریهای عروقی شبکیه اشاره دارد که به دلیل جریان غیرطبیعی خون ایجاد میشود. رتینوپاتی به دو نوع تکثیری و غیرتکثیری دستهبندی میشود و معمولاً نشانهای از بیماریهای سیستمیک مانند دیابت یا فشار خون بالا است. دیابت شایعترین عامل رتینوپاتی در آمریکا است و رتینوپاتی دیابتی، اصلیترین علت نابینایی در افراد شاغل به شمار میرود.
پلیمگتیسم به تغییرات غیرطبیعی در اندازه سلولهای اندوتلیال قرنیه چشم اشاره دارد. این وضعیت میتواند ناشی از عوامل مختلفی مانند پیری، استفاده از لنزهای تماسی، جراحی چشمی، ضربه یا آسیب به چشم باشد.
بقای غشای عروقی عدسی یک ناهنجاری چشمی مادرزادی است که بهعنوان نوعی بقای عروق جنینی (PFV) شناخته میشود. این اختلال در رشد زجاجیه چشم رخ میدهد و معمولاً یکطرفه است. علائم آن در دوران نوزادی ظاهر میشود و ممکن است با میکروفتالمی، آبمروارید و افزایش فشار داخل چشم همراه باشد.
تلکانتیوس به افزایش فاصله بین گوشههای داخلی پلکها (کانتی مدیال) گفته میشود، در حالی که فاصله بین مردمکها طبیعی است. این حالت با هیپرتلوریسم که افزایش فاصله بین کل چشمها است، متفاوت است. تلکانتیوس با اختلالات مادرزادی متعددی ارتباط دارد و میتواند ناشی از آسیب به مجموعه بینی-چشمخانهای-پرویدی (NOE) باشد.
سد خونی-چشمی یک مانع طبیعی است که از ورود مواد مضر به بافتهای حساس چشم جلوگیری میکند. این سد از لایههای تخصصی در شبکیه، عنبیه و اپیتلیوم رنگدانهای تشکیل شده و از عبور بسیاری از مواد، از جمله داروها، به داخل چشم ممانعت میکند. التهاب میتواند این سد را تضعیف کند و اجازه نفوذ مواد به چشم را بدهد.
