12 مقاله
قلّه نویبورگ، قلهای صخرهای با ارتفاع ۱۸۴۰ متر در قطب جنوب است که در بخش جنوب غربی رشتهکوه پنساکولا واقع شده است. این قله در فاصله ۴.۶ کیلومتری شرق قلّه واکر قرار دارد و توسط سازمان زمینشناسی آمریکا در دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ نقشهبرداری شد. نام این قله به افتخار هوگو آ.سی. نویبورگ، یخچالشناس ایستگاه الsworth، انتخاب شد.
رشتهکوه سییتندن، واقع در شمال شرقی دورافتاده روسیه، بخشی از جمهوری ساخا است. این منطقه با طبیعت بکر و سکونتگاهی کوچک به نام باتاگای-آلیتا، توسط زمینشناس شوروی، ایوان آتلاسوف، در سال ۱۹۳۲ شناسایی و نقشهبرداری شد.
شهابسنگ شینگتی، مربوط به یک کوه آهنی بزرگ و ناشناخته در آفریقا، از سال ۱۹۱۶ بهعنوان یک راز باقی مانده است. کاپیتان ریپرت مدعی کشف آن شد، اما علیرغم تلاشهای فراوان، مکان دقیق آن هرگز یافت نشد. تحلیلهای اخیر نشان میدهد که قطعه ارسالی به پاریس احتمالاً متعلق به یک شهابسنگ بزرگ نبوده است.
پایگاههای انسانی، زیستگاههای کنترلشدهای هستند که در محیطهای غیرقابل سکونت برای انسان، مانند کف اقیانوس، قطب جنوب، فضا یا سیارات دیگر ساخته میشوند. این پایگاهها با چالشهای لجستیکی و فنی مواجه هستند و در داستانهای علمی-تخیلی به طور گستردهای مورد بررسی قرار گرفتهاند.
صخره راسل یک ناحیه عاری از یخ در سمت شرقی دهانه یخچال طبیعی ارانت، در محل تلاقی با یخچال طبیعی نمرود است. این منطقه توسط سازمان زمینشناسی آمریکا (USGS) در سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ نقشهبرداری شد و به افتخار جان راسل، متخصص برنامه تحقیقاتی جنوبگان ایالات متحده (USARP) در مکمردو ساند در سال ۱۹۵۹، نامگذاری گردید.
نونهتاک شومیک، واقع در غرب بیلی بلاف در انتهای جنوب غربی کوهستان آیکس در سرزمین ماری برد، یک نونهتاک برجسته است. این منطقه توسط سرویس قطب جنوب ایالات متحده در سالهای ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ عکاسی هوایی شد و توسط سازمان زمینشناسی آمریکا در سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۵ نقشهبرداری گردید. نام این نونهتاک به افتخار جان ال. شومیک، هواشناس نیروی دریایی آمریکا، گذاشته شد که در دو فصل تابستان ۱۹۶۸-۶۹ و ۱۹۶۹-۷۰ به عنوان ناظر هواشناسی در ایستگاه براکتون در قفسه یخی راس فعالیت داشت.
کوه هیزر، واقع در شمال یخچال طبیعی دورر در رشتهکوه ملکه الیزابت در قطب جنوب، توسط سازمان زمینشناسی ایالات متحده در سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ نقشهبرداری شد. این کوه به نام پل دبلیو. هیزر جونیور، دانشمند برنامه تحقیقاتی قطب جنوب ایالات متحده در پایگاه اسکات در سال ۱۹۵۹، نامگذاری شده است.
قلل بنیانگذاران مجموعهای از قلهها و یالهای تیز در شرق دیواره بنیانگذاران و میان یخچالهای مینهسوتا و گوان در رشتهکوه هریتیج از کوهستانهای الsworth در جنوبگان است. این قلل توسط سازمان زمینشناسی آمریکا با استفاده از نقشهبرداری و عکسهای هوایی نیروی دریایی آمریکا در سالهای ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۶ نقشهبرداری شدند.
نوناتاک واکر، یک نواتاک کوچک در ۱۸ کیلومتری شرق نواتاک برانسون، در حاشیه شرقی کوهستان فرمنس در سرزمین مکرابرتسون قرار دارد. این نواتاک در سال ۱۹۶۲ توسط هواپیمای اعزامی تحقیقاتی استرالیا (ANARE) عکاسی شد و در ژانویه ۱۹۶۳ توسط تیم سگکشی ANARE مشاهده گردید. نام آن توسط کمیته نامگذاری قطب جنوب استرالیا (ANCA) به افتخار ک.گ. واکر، آشپز کمکی ایستگاه موسون در سال ۱۹۶۲، که عضو تیم سگکشی بود، انتخاب شد.
صخره یخی گلسیر، دیواره یخی بلند و دیدنی در سمت شمالی ورودی بندر یانکی در جزیره گرینویچ، جزایر شتلند جنوبی در قطب جنوب است. این صخره برای نخستین بار در سال ۱۹۳۵ توسط تیم اکتشافی دیسکاوری ۲ شناسایی و نامگذاری شد.
رگه مکالروی، رشتهکوهی به طول تقریبی در کوهستان ویکتوری واقع در سرزمین ویکتوریای قطب جنوب است. این رگه کوهستانی میان یخچالهای طبیعی گروندلر، ترینر، ترافالگار و رودولف قرار گرفته است. نقشهبرداری اولیه آن توسط هیئت زمینشناسی نیوزیلند در سالهای ۱۹۵۷-۱۹۵۸ انجام شد و سپس بهتفصیل توسط سازمان زمینشناسی ایالات متحده در سالهای ۱۹۶۰-۱۹۶۲ تکمیل گردید. نام این رگه به افتخار ویلیام دی. مکالروی، مدیر بنیاد ملی علوم آمریکا در سالهای ۱۹۶۹-۱۹۷۲ انتخاب شده است.
قلل بین، شامل قله کارلسون و قله نووسین، بخشی از بخش جنوب غربی کوهستان هایبرگ را تشکیل میدهند. این قلل برای نخستین بار در جریان سفر تحقیقاتی رون به قطب جنوب در سالهای ۱۹۴۷-۱۹۴۸ از هوا مشاهده و سپس توسط سازمان زمینشناسی آمریکا در سالهای ۱۹۶۱-۱۹۶۷ نقشهبرداری شدند. نام این قلل به افتخار لارنس دی. بین، برقکار ایستگاه قطب جنوب در سال ۱۹۶۷، انتخاب شد.
